บเขต น่าสะพรึงกลัวมิต่างจากเหวลึก
เจียงผิงอันเริ่มสงสัยว่าพู่กันพิพากษาทำงานจริงหรือไม่ เขาจะพบศิษย์พี่หญิงได้จริงหรือเปล่า
ไม่รู้ว่าเนิ่นนานเพียงไร บางทีอาจเป็นสิบเป็นร้อยปี จู่ ๆ เจียงผิงอันก็เห็นจุดแสงเล็ก ๆ ซึ่งทำให้หัวใจของเขาสั่นสะท้านรุนแรง ใช้วิชาปีกเทวะเหินไปหาทันที
เมื่อจุดแสงยิ่งทวีความเจิดจ้า มันก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ปรากฏว่ามันคือดวงตะวันดวงมหึมา
เจียงผิงอันถูกราดน ้าเย็นเรียกสติ
นี่มิใช่ดาวที่ศิษย์พี่หญิงถูกเคลื่อนย้ายมา
จิตสัมผัสของเขาแผ่ออกปกคลุมตะวัน แล้วเจียงผิงอันก็เห็นคนผู้หนึ่งนอนทอดกายอยู่!
ไม่สิ ต้องบอกว่าเป็นศพร่างหนึ่ง
คนผู้นี้ถูกกระบี่เซียนทะลวงร่าง ด้ามกระบี่นั้นอยู่ในมือเขาเองเห็นได้ชัดว่าเป็นการฆ่าตัวตาย
ตัดสินจากคลื่นพลังกฎเกณฑ์จากตัวเขา ก่อนสิ้นลมเขาน่าจะเป็นยอดฝีมือขอบเขตเซียนปฐพี
เจียงผิงอันสังเกตเห็นว่าข้าง ๆ เขามีม้วนหยกบันทึกข้อมูลอยู่ จึงสืบจิตสัมผัสเข้าไป แล้วข้อความมากมายก็ปรากฏในมโนสำนึกของเขา
“ชื่อของข้าคือหยางฉี หากมีผู้ใดมาเห็นม้วนหยกบันทึกข้อมูลนี้ก็หมายความว่าข้าตายไปแล้ว”
“เพื่อหนีให้พ้นการไล่ล่าของศัตรู ข้าจึงหนีมายังเวิ้งจักรวาล เป็นการตัดสินใจที่ข้าเสียใจที่สุดในชีวิต…”
“ห้าหมื่นปีแล้ว ข้าติดอยู่ในเวิ้งจักรวาลมาห้าหมื่นปี มิอาจพบทางกลับบ้าน… เพื่อให้ผู้อื่นหาข้าพบ ข้าจึงปลดปล่อยดวงตะวันที่ข้าเคยเก็บไว้ในโลกใบน้อยออกมา หวังว่าจะมีผ
