เก็บตัวเป็นร้อยปีพันปี แต่พวกเขาก็ใช่ว่าจะหงอยเหงาอะไร เพราะยามพวกเขาว้าเหว่เกินไป พวกเขาก็สามารถออกสู่โลกภายนอก สำราญกับสำรับอาหารและรสนารี ดื่มด ่ากับชีวิตได้
แต่ในเวิ้งจักรวาล ที่นี่ไม่มีอะไรเลย แม้แต่ความหวัง
ในปีแรก เจียงผิงอันมิได้รู้สึกอะไรนัก ศึกษาวิชาตีอาวุธตามปกติ
ในปีที่สิบ เขาเริ่มกระสับกระส่าย เวิ้งจักรวาลดำสนิทนี้ไม่มีอะไรเลย ไม่มีความหวังให้พบพาน เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าจะหาศิษย์พี่หญิงเหมียวเสียเจอจริง ๆ หรือไม่ พอมานั่งฟังคำอธิบายการหลอมอาวุธจากอวิ๋นเหยา เขาก็มักใจลอยจนฟังไม่ได้ศัพท์
ในปีที่ห้าสิบ เจียงผิงอันหมดความสนใจในการตีอาวุธ ทิ้งการเรียนวิชาหลอมอาวุธไปอย่างสมบูรณ์ เห็นความพยายามของตนไร้หวัง ไม่มีแรงจูงใจใด ๆ
เขานั่งเหม่อที่หัวเรือ คาดหวังจะได้เห็นศิษย์พี่หญิง เหม่ออยู่เช่นนี้หลายสิบปี
หลายสิบปีมานี้ เจียงผิงอันหวนระลึกถึงชีวิตร้อยปีของตนอยู่บ่อยครั้ง
อายุสิบสี่ บุพการีถูกบีบให้ตกตายโดยเหล่าทหาร และบังเอิญเหยียบย่างสู่เส้นทางฝึกฝนบรรลุเซียน เริ่มต่อสู้กับเหล่าทหารทั้งหลาย ได้รู้จักเมิ่งจิง…
ยามอายุราวสิบห้า เขาก็ได้พบเซี่ยชิง องค์หญิงเก้าของต้าเซี่ยเกิดมาเพิ่งเคยได้เห็นสตรีใดงามได้เพียงนั้น เพื่อกลับสู่วังหลวงต้าเซี่ย เซี่ยชิงจึงพาเขาเข้าร่วมการแข่งขัน ได้เปิดโลกกว้าง ประจักษ์โลกหล้าผู้ฝึกตนอย่างแท้จริง…
ที่ต้าเซี่ย เขาได้เข้าสู่ซากโบราณมหาจักรพรรดิ แล้วมุ่งหน้าไ
