บทที่ 319 – พ่อเสือไม่มีลูกเป็นสุนัข (4)
มันน่าเหลือเชื่อมากที่ริมฝีปากเล็กๆเหมือนเชอร์รี่จะส่งเสียงคำรามแบบนี้ออกมาได้ มันเป็นเหมือนกับเสียงฟ้าผ่าที่กระจายอยู่ทั่วท้องฟ้า
ทุกๆคนในท้องพระโรงต่างก็หันหน้ามามองบัลลังก์ด้วยความตกใจ
พวกเขาทุกๆคนไม่ว่าใครที่ยืนอยู่ในท้องพระโรงต่างก็หันไปมองทางราชินีด้วยความตกตะลึงไม่เว้นแม้แต่คิมฮันนาห์ หรือซอกกูนีร์
รูม่านตาของราชินีกำลังเผยความเย็นชาจนน่าหวาดผวาออกมา
ไม่นานนะ-
“ถูกฆ่าในระหว่างสู้กับสหพันธรัฐงั้นหรอ?”
สีหน้าของชาล็อต อาเรียได้ค่อยๆเริ่มบิดเบี้ยวไป
“ปรสิตจะแก้แค้นแทนฉันงั้นหรอ?”
เสียงสั่นๆของเธอดังออกมา
“ไอ้ตัวที่เอาแต่ห่วงตัวเองกล้าดียังไงมาพูดแบบนี้… ทั้งๆที่ไม่เคยรู้ถึงความตั้งใจของพี่รอง… กล้าพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไงกัน…!?”
ใบหน้าของราชินีได้เริ่มแปลกไปอย่างชัดเจน ชายคนที่นำฝูงชนที่รู้ได้ถึงบรรยากาศเปลี่ยนแปลงไปได้รีบกระแอ่มออกมา
“ไม่ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น”
“ฉันบอกให้แกหุบปาก!”
ชายคนนั้นได้รีบปิดปากลงทันที ความเงียบน่าหวาดหวั่นได้เข้าปกคลุม ความวุ่นวายก่อนหน้านี้ได้หายไปจนเหมือนไม่เคยมีมาก่อน
ที่ท้องพระโรงแห่งนี้ได้กลายเป็นสถานที่ที่มีแรงกดดันอันหนักหน่วงจนทำให้แต่ละคนต่างก็ตัวสั่นขึ้น
หลังจากจ้องเขม็งอยู่นาน ชาล็อต อาเรียก็เงยๆโน้มตัวมาข้างหน้า จากนั้นก็พูดขึ้น
“มีเหตุผลอะไร?”
ชายคนนั้นไม่ได้ตอบกลับมา เขาพูดไม่ได้แล้ว ความกล้าก่อนห
