ั้น!
ตราบประวัติศาสตร์ของแดนจันทร์มายา ไม่สิ ควรบอกว่าตลอดประวัติศาสตร์กิ่งชางจือนี้ ปีศาจร้ายระดับนี้มีไม่มากเลย
แม้สำนักเซียนเทียนหลานจะหนีไปแล้ว ปวงชนก็มิได้ยินดีมากนัก ดวงตาของเหมียวจิ่งยิ่งแดงก ่า รื้นประกายด้วยน ้าตา
บุตรีเขาเหมียวเสียถูกเคลื่อนย้ายไปสู่เวิ้งจักรวาล ไม่อาจทราบว่าหายไปที่ใด แทบไม่มีโอกาสกลับมาได้เลย นางจะต้องวนเวียนท่ามกลางความมืดมิดอันหงอยเหงา จนอายุขัยอันยาวนานสิ้นสูญ
ตายลง ความเดียวดายในวาระสุดท้ายสุดแสนทรมาน สู้ฆ่าตัวตายยังดีเสียกว่า
“อาจารย์โปรดอย่าทุกข์ทน ข้าจะไปพาศิษย์พี่หญิงกลับมา”
เจียงผิงอันมองท่าทีอึดอัดใจของอาจารย์แล้วรีบเอ่ยปลอบ
“อย่า!”
เมื่อได้ยินว่าเจียงผิงอันจะออกตามหาเหมียวเสีย เหมียวจิ่งก็รีบหยุดเขา
“เจ้าไม่รู้ว่าเวิ้งจักรวาลใหญ่โตเพียงไร ต่อให้เป็นเซียนสวรรค์หรือผู้แข็งแกร่งกว่านั้น การตามหาคนในเวิ้งจักรวาลยังยากเหลือแสน”
เหมียวจิ่งไม่อยากตามบุตรีกลับมา? แน่นอนว่ามิใช่ แต่เขารู้ความน่ากลัวของเวิ้งจักรวาลดี อย่าว่าแต่เจียงผิงอันเลย ต่อให้เขาไหว้วานเซียนทั้งหมดทั่วแดนจันทร์มายาออกตามหา ก็ยังไร้โอกาสเจอตัว
เขาเสียบุตรีไปแล้ว ไม่อยากเสียศิษย์ไปอีกคน
“อาจารย์มิต้องห่วงขอรับ ข้ามีศาสตราเซียนผลกรรมอยู่ชิ้นหนึ่งมีโอกาสในการตามหาศิษย์พี่หญิงอยู่บ้าง” เจียงผิงอันกล่าว
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ยามนี้เขาไม่กลัวการเปิดเผยศาสตราเซียนแล้ว มิใช่เด็กหนุ่มผู
