บทที่ 307 – วกไปวนมา (2)
ดูเหมือนการมาหาเด็กสาวผ้าโพกหัวจะเป็นตัวเลือกที่ถูกต้อง
อดัม กาเลฟคงจะรู้ถึงความพิเศษของเธอ และมาขอให้เธอช่วย แบบนี้เรื่องราวก็ง่ายขึ้นแล้ว ซอลจีฮูแค่ต้องขอความร่วมมือกับเธอ และให้เด็กสาวเป็นคนนำทางเข้าสู่พื้นที่ที่เรียกว่าพื้นที่บิดเบี้ยวนั่น
น้ำพุที่นำไปสู่อาณาจักรภูติต้องเป็นที่นั่นแน่
“ผมมีคำขอ”
ซอลจีฮูได้พูดแทรกขึ้น
หลังจากนั้นไม่นาน…
“งั้นสิ่งที่คุณกำลังบอกก็คือ…”
หลังจากได้ฟังเรื่องการมาเยือนอีวาของสหพันธรัฐด้วยความสนใจแล้ว ดวงตาของเด็กสาวก็เป็นประกายขึ้น
“เป้าหมายของพี่ชายคือการช่วยอาณาจักรภูติ”
“ถูกแล้ว”
“จริงด้วย หากพี่ชายปลูกต้นไม้โลกขึ้นมาใหม่ได้ก่อนสงครามเริ่มขึ้นมันก็จะยอดเยี่ยมมากเลย…”
เด็กสาวได้เผยสีหน้าใฝ่ฝันออกมาราวกับเธอได้ยินเรื่องที่น่าทึ่ง
“นี่คือเหตุผลที่ผมต้องขอให้คุณช่วย”
เด็กสาวตรงหน้าเขาคือกุญแจสำคัญในการเข้าไปในอาณาจักรภูติ หากว่าเธอปฏิเสธ การจะช่วยอาณาจักรภูติมันก็จะกลายเป็นความฝันที่เป็นไปไม่ได้ และดังนั้นแล้วซอลจีฮูจึงค่อยๆขอออกมา…
“ได้ค่ะ”
“หืม?”
“ฉันจะช่วยพี่เอง”
เด็กสาวตอบกลับเบาๆ แต่มีความกระตือรือร้น
“คะ คุณจะช่วยจริงๆหรอ?”
“ค่ะ!”
“แต่ว่าทำไม…”
ซอลจีฮูอดถามออกมาไม่ได้ เขาเตรียมบทพูดอันยาวเหยียดไว้โน้มน้ามเธอแล้ว อย่างน้อยที่สุดเขาคิดว่าเธอคงจะขออะไรตอบแทน
“อืม ถ้าพี่ถามว่าทำไมล่ะก็ จริงๆแล้วมันมีอยู่สามเหตุผล…”
เด็กสาวได้
