่จะลงมาชั้นที่ 2 ของชั้นใต้ดินนี่ มันให้ความรู้สึกเหมือนจะมีอะไรพุ่งเข้าใส่เลย”
ใช่แล้ว มันไม่แปลกเลยหากมีคนเป็นบ้าเพราะถูกขังอยู่ในที่มืดๆ และแปลกแยกแบบนี้เป็นเวลานาน
ซอลจีฮูได้ถามออกมาพร้อมพยักหน้า
“ที่ชั้นที่ 2 นี้เป็นคุกพิเศษหรอครับ?”
“ครับ นักโทษจะอยู่ที่ไหนมันขึ้นอยู่กับความผิดที่กระทำลงไป คนที่ใกล้จะออกไปในไม่นานจะอยู่ที่ชั้นบน และคนที่มีความผิดหนักพอสมควรก็จะอยู่ที่ชั้น 1 ของชั้นใต้ดิน พูดตามตรงแล้วมันค่อนข้างยากเลยที่จะมีคนถูกส่งลงมาที่ชั้นที่ 2 นี้”
ผู้คุมได้กระแอ่มก่อนพูดต่อ
“ส่วนใหญ่คนที่มาที่นี่จะต้องเป็นคนที่สร้างความผิดต่อทั้งชาวพาราไดซ์ และชาวโลกจนไม่อาจอภัยได้ หรือไม่ก็คนที่ไม่ควรจะมีอิสระอยู่ในโลกภายนอก พวกเขาส่วนใหญ่แล้วต่างก็เป็นคนที่ถูกประกาศจับกัน”
“เมื่อมาลงเอยที่นี่แล้วก็คงจะออกไปค่อนข้างยากมากสินะ”
“ครับ แต่ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ หากว่าตายก็ออกไปได้ มีแค่เป็นวิญญาณเท่านั้นแหละครับ”
ซอลจีฮูได้หัวเราะออกมากับมุกนี้
“อ่อ เธออยู่ตรงนั้นครับ”
ในที่สุดพวกเขาก็ได้มาถึงที่หมาย ซอลจีฮูได้เห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคยตรงนั้น ถึงแม้ว่าโถงทางเดินจะมืด แต่แค่เห็นผมหางม้ากับเครื่องแบบพนักงาน ซอลจีฮูก็บอกได้เลยว่าเธอคือใคร
‘ทำไมคิมฮันนาห์อยู่ที่นี่ล่ะ?’
คำถามนี้ได้เข้ามาในหัวของเขา แต่เขาก็ต้องชะงักไป
“ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมไปต่อเอง”
“ได้ครับ ผมจะเปิดประตูเอาไว้จนกว่าคุณจะขึ้นมานะ
