บทที่ 296 – เบาะแสที่คาดไม่ถึง (3)
อึนยูริที่ตกใจกับการเคลื่อนไหวของซอลจีฮู ได้รีบพยายามบิดแขนกลับมา
แต่ยังไงก็ตามเรี่ยวแรงของเธอได้หมดไปจากการฝึกแล้ว ทำให้ร่างกายของเธอไม่ยอมขยับตามต้องการเลยสักนิด
ซอลจีฮูได้เผยรอยยิ้มซุกซนออกมา
“ชิ ทำไมคุณต้องต่อต้านด้วยล่ะ… นี่เป็นของขวัญเชียวนะ”
อึนยูริได้มองดูซอลจีฮูที่กำลังหัวเราะ แต่ว่าเธอก็ได้แต่จ้องแหวนที่ถูกสวมลงไปบนนิ้วของเธอด้วยสีหน้าตกตะลึง
“ตอนนี้ก็เรียบร้อยแล้ว ยินดีด้วยนะ”
ซอลจีฮูได้ลูบหลังมืออึนยูริเบาๆ
เมื่อเห็นแหวนสีเงินบนนิ้วของเธอ เธอก็ได้แต่แสดงสีหน้าสับสนออกมา
แน่นอนว่าการมอบแหวนเป็นของขวัญมันเป็นเรื่องปกติ แต่นี่มันไม่ใช่แล้ว ทำไมต้องเป็นมือซ้าย แล้วก็ทำไมเขาถึงได้สวมมันลงบนนิ้วนางของเธอด้วยตัวเองอีกด้วย
“คุณทำได้ดีมาก ตอนนี้พักบ้างเถอะนะ”
อึนยูริหรี่ตามองดูซอลจีฮู แต่ว่าเขาก็ไม่ได้สนใจเลยสักนิด กลับกันเขากระทั่งขยิบตาให้เธอ
“โอ้ จริงสิ อย่าตกใจนักล่ะ มันอาจจะมีอีกคนอยู่ที่นั่นด้วย แต่เธอเป็นราชินี เพราะงั้นอย่าไปทำหยาบคายกับเธอนะ”
หลังจากทิ้งคำพูดที่เธอไม่เข้าใจ ซอลจีฮูก็เดินจากไป
“…”
อึนยูริได้จ้องแหวนบนนิ้วนางอยู่นานก่อนจะสะบัดหัว จากนั้นเธอก็ถอนหายใจยาวและหลับตาลง
เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง เธอก็อยู่บนโลกใบใหม่ไปแล้ว
“ยินดีต้อนรับ!”
“มานี่สิ! รีบมาตรงนี้เร็วเข้า!”
หญิงสาวสวมหมวกทรงแหลมกำลังอ้าแขนโบกมือต้อนรับเธออยู
