บทที่ 287 – การเตรียมการ (8)
สภาพของอึนยูริดูแย่กว่าที่เขาคิดไว้ ผมของเธอยุ่งไปจนหมดเพราะลมที่พัดใส่อย่างรุนแรง และสายตาของเธอก็เปิดมองฟ้าด้วยความสับสนอยู่ด้วย
“อึก.. อึก”
ยิ่งดูจากน้ำลายที่ไหลออกจากปากเธอ เธอเหมือนกับใกล้จะเป็นลมไปแล้ว
ถึงแม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกในพาราไดซ์ของเธอ แต่ว่าเธอก็ยังไม่เคยก้าวออกไปจากเขตพื้นที่เป็นกลางเลย การที่ต้องมาเจอกับการเคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่เหมือนกับสายฟ้าแบบนี้มันจึงไม่แปลกเลยที่เธอจะมีสภาพแบบนี้
“อึก อ่า”
แต่ยังไงก็ตามอึนยูริก็ยังประคองสติเอาไว้ได้ และค่อยๆหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยมือที่สั่นเทา
…
[ผู้ส่ง: นิรนาม]#หน้าผาชายฝั่ง (สมุดบันทึกของผู้รอดชีวิตนิรนามหน้าที่ 30)
ระหว่างกำลังค้นหาทั่วภูเขาเพื่อหาวิธีจัดการกับฆาตกร ได้มีหนึ่งในพรรคพวกของเราหายตัวไป ไม่ว่าจะหายังไงก็หาตัวเขาไม่เจอเลย
ในที่สุดแล้วพวกเราก็เจอเข้ากับร่องรอยของพรรคพวกที่หายตัวไป หลังจากที่ค้นหามาครึ่งวัน เราได้เจอเข้ากับรองเท้าคู่หนึ่งที่ถูกทิ้งเอาไว้ตรงหน้าถ้ำบนหน้าผา รองเท้าคู่นี้เป็นของคนที่หายตัวไป
แต่ถ้ำนี่มันอะไรกัน? ทำไมถึงได้มีคราบเลือดอยู่เต็มไปหมดเลยล่ะ?
แปลกแล้วสิ ที่นี่ต่างก็เต็มไปด้วยความมืด ความเย็น และความรู้สึกแย่ที่อธิบายออกมาไม่ได้
ฉันคิดว่าคนอื่นๆก็น่าจะรู้สึกแบบเดียวกัน ทำให้พวกเขาต่างก็ดูจะไม่เต็มใจที่จะเข้าไปในถ้ำนั่น
ในตอนแรกคนที่แนะนำให้เราจับตัวฆาตกรแทนท
