บทที่ 257 – จิ้งจอกก็คือจิ้งจอก (3)
มีเงาดำได้ลอยไปทั่ว และกินอาหารที่ถูกเตรียมเอาไว้ ซึ่งนั่นก็คือวิญญาณเจ้าถิ่น
พวกเขาก็คือฝูงผีพเนจรที่ถูกโฟลนจัดการเอาไว้
พูดให้ชัดก็คือถูกบังคับยึดบ้านไป แต่ว่าในปัจจุบันพวกเขาก็ดูจะพอใจกับชีวิตใหม่นี้
นั่นก็เพราะว่าคิมฮันนาห์ได้ยอมรับคำขอของโฟลน และสร้างสถานที่ให้พวกเขาได้อยู่อาศัยกัน
ไม่เพียงแค่จะสร้างป้ายหลุมศพให้พวกเขาแต่ละคนเท่านั้น แต่ยังมีนักบวชสาวคอยมาจุดธูปอธิษฐาน และเอาอาหารอร่อยๆมาเซ่นไหว้ให้กับพวกเขาอยู่เสมอ แล้วนี่จะไม่ให้พวกเขาพอใจได้ยังไงกันล่ะ?
จริงๆแล้วชีวิตของพวกเขาดีขึ้นมากเมื่อเทียบกับบ้านร้างที่พวกเขาเคยอยู่
แต่แน่นอนนั่นก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่มีอะไรให้ต้องกังวล
ฝูงวิญญาณที่กำลังมีความสุขกันอยู่จู่ๆก็นิ่งงันไป- พวกเขารู้สึกได้ถึงวิญญาณชั่วร้ายขนาดใหญ่กำลังเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว
มันเป็นความแค้นที่ทำให้วิญญาณอาฆาตยังต้องตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ความต่างของความแค้นมันมหาศาลมากจนเหมือนกับเทียนไข และดวงอาทิตย์
วิญญาณที่รู้ตัวได้ช้ารีบขยับตัวอย่างรวดเร็ว แต่ยังไงก็ตาม…
[โอ้?]
โฟลนได้เข้ามาในห้องแล้ว
[เอาล่ะ ดูสภาพห้องนี้สิ]
เมื่อเสียงแหลมสูงดังออกมา วิญญาณก็ได้รีบประจำตำแหน่งของตัวเอง พวกเขาแต่ละคนต่างก็ไปยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าป้ายหลุมศพของตัวเอง โดยไม่ขยับกล้ามเนื้อแม้แต่นิดเดียว
[เฮ้อ]
เมื่อเห็นสภาพห้องที่มีอาหารเกลื่อนไปทั่วไ
