บทที่ 243 – ลาก่อนฮารามาร์ค
ในท้ายที่สุดซอลจีฮูก็กลืนศักดิ์ศรีลงไปและขอโทษออกมา ในตอนนี้เทเรซ่ากำลังก้มหัวอยู่บนโต๊ะโดยไม่ตอบอะไรกลับมาอีก ซอลจีฮูที่นั่งอยู่ข้างๆก็ได้แต่ขยับเข้าไปปลอบเธอใกล้ๆ
“อ๊า เจ้าหญิงอย่าทำแบบนั้นสิ ดูมองฉันหน่อยนะ”
“ฉันไม่เป็นไร”
“ขอโทษจริงๆนะ”
“ฉันบอกว่าไม่เป็นไรไง”
น้ำเสียงหดหู่ได้ดังออกมาจากช่องว่างระหว่างใบหน้ากับแขน
“ไปเถอะ นายไม่ต้องมาเกรงใจคนแบบฉันอีก หยุดห่วงฉัน แล้วก็ไปทำตามใจนายเถอะนะ”
“เจ้าหญิง…”
ซอลจีฮูได้วางมือลงบนแขนซอลเทเรซ่าด้วยสีหน้าลำบากใจ
“อย่ามาแตะฉัน”
ซอลจีฮูได้ค่อยๆขยับมือลูบเส้นผมโรสโกลด์ของเธอช้าๆ โดยไม่สนใจสิ่งที่เธอพูด
“ไปซะ”
คำพูดของเธอไม่ได้ตรงกันกับการกระทำของเธอที่ขยับหน้ามาแนบหน้าอกของซอลจีฮูเลยสักนิด
“ฉันขอโทษ นับจากนี้ไปฉันจะไม่ลืมที่จะติดต่อมาหาเธออีก”
“…นับจากนี้?”
“ใช่แล้ว”
“ไม่เอาอีกแล้วนะ?”
มีคำกล่าวไว้ว่าหากไม่อาจจะรักษาสัญญาได้ก็อย่าได้สัญญา แต่ว่าซอลจีฮูมุ่งมั่นไปกับการทำให้เทเรซ่าดีขึ้นโดยไม่คำนึงถึงเรื่องอื่นแล้ว
“ใช่แล้ว จะไม่มีอีกแล้ว”
คำพูดของเขาได้ผลเป็นอย่างมากจนทำให้บรรยากาศรอบตัวเทเรซ่าดูอ่อนลงไป
“ถ้างั้นนายจะไม่ไปใช่ไหม?”
คำถามเบาๆได้ดังออกมา มันแทบจะเหมือนกับว่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ทั้งหมดเป็นการเตรียมการมาสู่ตอนนี้ ซอลจีฮูได้ยิ้มแห้งๆออกมา
“ฉันทำแบบนั้นไม่ได้”
“ทำไมล่ะ…”
น้ำเสียงหมดหนทางได้ดังออกมา เทเรซ่าไ
