บทที่ 242 – ผ่าสายน้ำ
ที่ตั้งแคมป์เงียบมากจนน่าประหลาดใจ และรอบๆต่างก็เต็มไปด้วยบรรยากาศอันดุดันเหมือนกับว่าตัวเธอจะถูกผ่าได้ตลอดเวลา
“ออกมาจากตรงนั้น”
คิมฮันนาห์ที่ได้ยินเสียงได้หันหน้าออกไปมอง และได้เห็นฟีโซราที่กำลังถือตะกร้าอยู่
“คุณฟีโซรา?”
คิมฮันนาห์ได้พูดชื่อเธอออกมา แต่ว่าฟีโซราก็ไม่แม้แต่จะเหลือบมามองเลยสักนิด ฟีโซราเอาแต่มองตรงไปด้วยสายตาที่เฉียบแหลม
“คุณกำลังมองอะไรอยู่? อยู่ไหน-“
“เงียบ”
น้ำเสียงเฉียบแหลมได้ขัดเธอไว้ จากนั้นฟีโซราก็พูดออกมาโดยที่ยังคงมองไปที่จุดเดิม
“เกือบเสร็จแล้ว เพราะงั้นอยู่ตรงนั้นเดี๋ยวนะ ถ้าทำได้ก็ขยับออกมาหน่อย”
“…ว่ายังไงนะ?”
ขณะที่คิมฮันนาห์กำลังถามว่านี่มันเรื่องอะไรกัน…
ฟุบ! ประกายสายฟ้าสีทองพร้อมกับพายุรุนแรงได้พุ่งผ่านหน้าเธอไป
ซ่าาาห์! เสียงกระแสสายฟ้าได้ดังชัดขึ้นที่หูของคิมฮันนาห์
พร้อมๆกันนั้นสายลมก็ได้พัดให้กระโปร่งกับผมของเธอพลิวขึ้น ในเวลาเดียวกันฟีโซราก็ได้โยนของที่อยู่ในตะกร้าที่เธอถือเอาไว้ออกมา
ขณะที่คิมฮันนาห์หันไปมองด้วยสายตาเบิกกว้าง
“สีน้ำเงิน!”
เธอได้เห็นซอลจีฮูที่ถูกห่อหุ้มไปด้วยกระแสสายฟ้าเหวี่ยงหอกเข้าใส่กลุ่มก้อนหินที่กำลังร่วงลงมาใส่ตัวเขา
ตูม ตูม ตูม ตูม! ทุกๆครั้งที่หอกตัดผ่านอากาศจะทำให้เกิดเสียงระเบิดรุนแรงขึ้นมา
คิมฮันนาห์ได้เห็นชายหนุ่มแสดงภาพอันน่าอัศจรรย์ที่แทงเฉพาะหินสีฟ้าจากหินหลากสีนับสิบก้อน แต่ทันใดนั้นเธอก
