ดเพิ่มหน่อย…!”
บางทีอาจจะเพราะเธอได้อ่านใจทุกๆคนแล้ว ทำให้เธอดูจะมั่นใจว่าการล่มสลายของจักรวรรดิไม่ใช่เรื่องโกหก
ซอลจีฮูได้ย้อนมองกลับไปที่เทเรซ่า หากเป็นเรื่องของประวัติศาสตร์แล้ว การให้คนที่มีประสบการณ์ด้วยตัวเองเป็นคนเล่าคงจะดีกว่า
“คุณไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ ก็แค่ค่อยๆนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างเป็นลำดับช้าๆ”
เทเรซ่าได้หลับตาลงอย่างสงบ ในระหว่างนี้ซอลจีฮูได้มองสำรวจใบหน้าของโรเซร่าด้วยความสนใจ
ตกตะลึง สงสัย ไม่เชื่อ… ในท้ายที่สุดตาของเธอก็ได้กลอกไปมา
ในตอนนี้โรเซร่าได้ถอดหน้ากากออกไปแล้ว เธอได้แสดงสีหน้าต่างๆออกมามากมาย แต่ข้อเสียวเดียวก็คืออารมณ์ส่วนใหญ่ที่เธอแสดงออกมาคือด้านลบ
ไม่นานนัก…
“โง่เง่า!”
เมื่อเทเรซ่าลืมตาขึ้นมา โรเซร่าก็ลุกขึ้นยืน ใบหน้าเรียวสีขาวของเธอได้แดงขึ้นมาเหมือนลูกมะเขือเทศ จากนั้นเธอก็เดินไปกลับภายในสวน
‘เดี๋ยวนะ! การกระทำนี่!’
มันจะเกิดขึ้นในตอนที่คนไม่ชอบในอะไรสักอย่าง ตัวอย่างเช่นในตอนที่ซอลจีฮูไม่พอใจชื่อคลาสเก่าที่กู่ลามอบให้ เขาก็ได้ทำแบบนี้เหมือนกัน
ดวงตาเธอได้หรี่ลง ริมฝีปากของเธอได้ชุ่มไปด้วยน้ำลาย
“อะไรนะ… อีกจักรวาล? แต่ถึงแบบนั้น… หือ!”
และเธอก็ได้พึมพำออกมาพร้อมทั้งหุบนิ้วลงไป เธอถึงขนาดหยิบถาดขึ้นมาและฟาดลงไปอย่างแรง
‘ทำไมเธอถึงโกรธล่ะ?’
ซอลจีฮูได้เอียงหัวออกมา เขาเข้าใจว่าทำไมเธอถึงผงะไป แต่ว่าในฐานะของคนที่เกลียดจักรวรรดิแล้ว เธอก็ควรที่จะปรบมื
