กว่างโหวงในใจ
หลังความตื่นเต้นผ่านพ้น ก็เหลือเพียงความเหงาหงอยเสมอ
“ใช้เงินพิสูจน์เต๋า… บางทีอาจจะลองได้ สมเป็นใต้เท้า คิดวิธีบรรลุเต๋าเช่นนี้ได้ด้วย”
ดวงตาของเป้าจือฉายประกายชื่นชม
อันที่จริง เจียงผิงอันแค่พูดไปส่งเดช มิคาดว่าอีกฝ่ายจะถือเป็นจริงเป็นจัง
มิอาจคาดคิดว่ามันจะส่งผลกระทบต่อเป้าจือมากเพียงไร…
เหมียวเสียไล่ตามเจียงผิงอัน “สตรีผู้นี้ช่างดีนัก คนเขามีใจให้แต่เจ้าก็ทำร้ายหัวใจนางนัก”
เจียงผิงอันกล่าวเบา ๆ “หากเป็นตามเจ้าว่า หมื่นสตรีชอบพอข้าข้าก็ต้องสนองพวกนางทั้งหมดหรือ? อีกอย่างนะ เจ้าถึงกับขายข้าเพื่อผลึกเซียนนิดหน่อยเชียวหรือนี่”
“มิได้ขายเจ้าเสียหน่อย ข้าชอบพรสวรรค์การหาเงินของเป้าจือมันจะช่วยเจ้าได้ในภายหน้า และอยากช่วยเจ้ามัดใจอีกฝ่ายไว้ อีกอย่าง มิใช่ผลึกเซียนนิดหน่อยนะ เยอะเลยต่างหาก”
เหมียวเสียพูดอย่างเคร่งขรึม “ผู้หญิงที่คิดเพื่อผู้ชายอย่างข้ามีไม่กี่คน เจ้ายังมาโทษข้าอีก”
เจียงผิงอันชำเลืองอีกฝ่าย เห็นได้ชัดว่าสตรีผู้นี้แค่อยากได้เงินไปใช้ในภายหน้า
เจียงผิงอันเลิกพูดเรื่องนี้ ถามอย่างเคร่งเครียดว่า “สำนักไหวหรือไม่? เราสองคนอาจต้องใช้เวลากว่าจะกลับไปถึง”
สำนักศึกษาชางจืออยู่ห่างไกลจากแดนจันทร์มายา แม้จะมีค่ายกลเคลื่อนย้าย แต่ก็ยังต้องใช้เวลาขั้นต ่าครึ่งปีเพื่อกลับไป
“ไม่ต้องห่วงมากนักหรอก เราสำนักเซียนอวี่หวงเป็นหนึ่งในห้าขุมกำลังหลักในแดนจันทร์มายา อย่าว่าแต่ค
