อยังอ ้าอึ้ง ก็พูดขึ้น “พลังต่อสู้ของเจ้ามิได้แข็งแกร่ง ช่วยอะไรไม่ได้หรอก อาจพาตัวไปพบอันตรายเปล่า ๆ ด้วยช่วยข้าสร้างกำไรที่นี่เป็นการช่วยเหลือมหาศาลที่สุดแล้วความสามารถการหาเงินของเจ้าแข็งแกร่งมาก ใช้เงินพิสูจน์เต๋าเลยสิ”
“เอาล่ะ สำนักเกิดเรื่อง เราต้องรีบกลับไป ยามเจ้าบรรลุเซียน ก็ค่อยไปหาเราที่สำนักเซียนอวี่หวงในแดนจันทร์มายานะ”
พูดจบ เจียงผิงอันก็ทิ้งป้ายคำสั่งของเซี่ยเปิ่นจวินไว้ แล้วหายตัวไปทันทีโดยไม่รออีกฝ่ายพูด
เฮอะ พวกสตรีเจ้าเล่ห์ อย่าพยายามขืนใจข้าให้ยาก
เหมียวเสียหรี่ตา “เจ้าบื้ออาจจับเจตนาเราได้แล้ว ไล่ตามไปกับข้า ข้าจะตรึงเขาไว้จากข้างหลัง เจ้าเผด็จศึกจากด้านหน้าเสีย คิดจะหนี ไม่มีทางหรอกย่ะ”
“ไม่ต้องแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยิน ข้าว่าใต้เท้าพูดมีเหตุผลนะเจ้าคะ”
เป้าจือพูดอย่างเคร่งขรึม “ข้าสู้ใครมิได้ ช่วยอะไรมิได้มากจริง ๆอาจเป็นตัวถ่วงเสียด้วยซ ้า ช่วยใต้เท้าสร้างกำไร สั่งสมทรัพยากรเพื่อการฝึกฝนเป็นสิ่งที่ข้าควรทำมากกว่าเจ้าค่ะ”
เจียงผิงอันให้โอกาสเปลี่ยนชะตากับนาง นางก็คิดตอบแทนอย่างสุดหัวใจ
เหมียวเสียเห็นท่าทีมาดมั่นของเป้าจือก็ส่ายหัวอย่างจนใจ “หากเจ้าว่าเช่นนั้นก็ช่วยไม่ได้ ข้าไปก่อนนะ ไว้มีอะไรจะใช้ยันต์สื่อสารติดต่อมา”
“เจ้าค่ะฮูหยิน ข้ารับปากว่าส่วนแบ่งของฮูหยินจะไม่ลดลงเจ้าค่ะ”เป้าจือกล่าวลาอย่างสุภาพ
เหมียวเสียก้าวเท้า หายวับไปทันที
หลังทั้งสองจรจาก เป้าจือก็รู้สึ
