สงค์สักวันยามบรรลุเซียนค่อยกลับมาฝึกฝนก็ได้
สำนักเซียนอวี่หวงทุ่มเทเพื่อเขาเต็มหัวใจ เขาก็ย่อมอุทิศตนเพื่อสำนักเต็มที่ ยามนี้สำนักอยู่ในอันตราย เขาก็ย่อมอยากกลับไปช่วย
“อันตรายเกินไป ทั้งพ่อข้าและเจ้าสำนักต่างไม่เห็นด้วยให้เจ้ากลับไปทั้งสิ้น”
เหมียวเสียไม่อยากให้เจียงผิงอันกลับไปเผชิญภัย ศึกเต็มรูปแบบนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่ง ทุกครั้งที่เปิดฉาก ก็จะมีเซียนตกตายนับประสาอะไรกับศิษย์ระดับล่างกว่านั้น
“อาจารย์กับเจ้าสำนักให้ศิษย์พี่หญิงกลับไปหรือ?” เจียงผิงอันถามย้อน
“เปล่า แต่ข้าดื้อ” เหมียวเสียยืดอกพูดอย่างมาดมั่น
“ข้าก็ดื้อเหมือนกัน” เจียงผิงอันเอ่ยเบา ๆ
สองฝ่ายล้วนหัวแข็ง ไม่ฟังวาทะผู้อื่นเลยสักนิด
“ใต้เท้า ฮูหยิน ข้าจะกลับไปด้วยเจ้าค่ะ”
เป้าจือเดินออกมาจากเบื้องหลังเหมียวเสีย “ใต้เท้า หากข้ากลับไปกับพวกท่าน ข้าก็สามารถช่วยพวกท่านได้นิดหน่อยนะเจ้าคะ”
เจียงผิงอันรีบเอ่ยปาก “ไม่ต้องหรอก เจ้าอยู่หากำไรที่นี่แหละช่วยข้าได้มากที่สุดแล้ว เจ้าเฒ่าเซี่ยเปิ่นจวินทิ้งร้านไว้มากมาย ไร้ผู้ใดไปยึดครอง ข้าจะใช้ตัวตนของข้ายึดมา”
เจียงผิงอันนึกถึงร้านอื่น ๆ ของเซี่ยเปิ่นจวิน และคิดอยากได้มา
ขณะเดียวกัน เจียงผิงอันก็ไม่อยากให้เป้าจือตามเขามาด้วย
มิใช่ว่าเขาเกลียดชังเป้าจือ แต่เขาสงสัยว่าศิษย์พี่หญิงเหมียวเสียไปเป่าหูอะไรเป้าจือไว้ และสตรีทั้งสองก็พร้อมใช้กลอุบายสกปรกเล่นงานเขาแล้ว
เจียงผิงอันเห็นเป้าจื
