ากบ้านมาไม่ได้บอกใครไว้ หากกลับไปช้ากว่านี้รับรองว่า พวกเราไม่ได้เข้าเมืองกันอีกแน่” อันอันตอบตามตรงสีหน้าแสดงความเสียใจหานกวงฮุยก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมาเช่นกัน “เอาแบบนี้ได้หรือไม่ วันพรุ่งข้าจะไปหาเจ้าที่เรือน ถือโอกาสนี้จะได้สนทนากับบิดาของเจ้าด้วย” เจ้าเมืองวัยกลางคนพูดคล้ายปรึกษา“ก็ได้เจ้าค่ะ ข้าจะได้บอกบิดาเอาไว้ให้ เรื่องนํ้าท่านไปสนทนากับท่านพ่อข้าก็เป็นการดีเหมือนกัน” อันอันถือโอกาสโยนเรื่องนํ้าไปให้บิดา (ท่านพ่อท่านจงใช้โอกาสนี้หางานซะ) เด็กหญิงคิดอย่างหมายมาดชายวัยกลางคนย่อมมองเจตนาของเด็กหญิงออก ซึ่งเรื่องนี้เขาเองก็เต็มใจเป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากตนเองกำลังหาที่
6 15.00-16.59266
ปรึกษาอยู่เช่นกัน ‘หากได้หยูเจียงมาทำงานด้วยย่อมดีอย่างแน่นอน’ เขาคิด266
