าเงินจากทางไหนกระนั้นพวกเขากลับมั่นใจในตัวของเด็กหญิงเต็มเปี่ยมการสนทนาของเด็กทั้งห้าหยุดลงเมื่อถึงร้านรับฝากรถม้า“พวกเจ้าลงมาได้” มู่เทาเปิดประตูรถม้าพูดขึ้นพร้อมกับอุ้มน้องชายหญิงทั้งสามลงมายืนบนพื้นทีละคน “อย่าเพิ่งเดินไปไหนนะ ระวังจะพลัดหลง” จือฉีส่งเสียงเตือนในขณะจ่ายเงินให้ชายร่างผอมผู้มีหน้าที่ดูแลม้าหลังจากชายคนนั้นได้เงิน ด้วยความเป็นห่วงเด็กชายหญิงกลุ่มนี้จึงได้เอ่ยปากเตือนจือฉี “ช่วงนี้ในเมืองค่อนข้างวุ่นวาย เจ้าหนุ่มดูแลน้องของเจ้าให้ดีนะ” ก่อนที่เขาจะรีบเดินไปรับลูกค้าคนอื่นต่อ “ขอบคุณขอรับ” จือฉีส่งเสียงไล่หลัง“เอาล่ะไปเที่ยวกัน” จือฉีเดินมาจับมือเล็กของอันอันกับยงฮ่าว ส่วนมู่เทาเป็นผู้จับมือของอานเจิง243
ห้าคนพี่น้องเดินออกจากโรงพักม้ามุ่งหน้าไปทางร้านค้าด้านนอก พวกเขาเดินกันไม่รีบไม่ร้อนสองสายตาของเด็กน้อยทั้งสามต่างมองซ้ายขวาอย่างสนใจ ด้านอันอันก็เก็บข้อมูลไปด้วยว่าทุกเส้นทางที่ตนเองเดินมานั้นมีอะไรขายบ้าง“พี่ใหญ่โรงหมอแห่งนี้เขาจะรับซื้อสมุนไพรไหมเจ้าคะ”เด็กหญิงกระตุกมือของผู้เป็นพี่เอ่ยถามในขณะที่กำลังจะเดินผ่านหน้าโรงหมอใหญ่แห่งหนึ่ง “เจ้ามีสมุนไพรมาขายอย่างนั้นเหรอ”จือฉีถามน้องเล็กอย่างแปลกใจ“ก็พอมีเจ้าค่ะ” คำตอบของอันอันทำให้ศิษย์พี่ทั้งสี่มองมาทางนางพร้อมกัน “ข้าไม่รู้แต่ว่าสามารถถามให้เจ้าได้” จือฉีบอกในขณะที่ผู้เป็นพี่ใหญ่กำลังจะพาน้อง ๆ เดินเข้าไปด้านใน ก็
