ด้จับมืออันหยาบกระด้างจากการทำงานหนักของย่าอย่างไม่รังเกียจ เด็กตัวน้อยจับจูงหญิงสูงวัยกว่ามายังกระทะต้มเกลือที่บัดนี้ได้ถูกยกลงจากเตาแล้ว227
“นะ…นั่นไม่ใช่เกลือหรอกหรือ เหตุใดจึงมาอยู่ในกระทะอีกทั้งยังมีมากกว่าในครัวเสียอีก” ดวงตาของหญิงวัยกลางคนเบิกกว้างพูดเสียงสั่น“ท่านแม่ ฟังให้ดีนะขอรับ เกลือในกระทะนั้นได้มาจากดินตรงนี้ ซึ่งเรื่องนี้ต้องยกให้เป็นความดีความชอบของอันอันแม่เทพธิดาตัวน้อยของหมู่บ้านเรา” อานชิงกล่าวยกย่องหนิงอันออกมาอย่างชื่นชม“หะ! ท่านอาชิงเจ้าคะ ข้าหาใช่เทพธิดาไม่ ข้าเป็นคนธรรมดาเจ้าค่ะ ท่านอย่าได้ยกย่องข้าเช่นนั้นเลย” อันอันรีบปฏิเสธอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ“เสี่ยวอันเด็กดี การที่อาชิงเรียกเจ้าแบบนั้นไม่เกินจริงเลยสักนิด เพราะสำหรับข้าแล้วพวกท่านผู้มาใหม่ถือว่าเป็นเทวดาเดินดินผู้มาโปรดคนในหมู่บ้านทั้งหมดต่างหากท่านคิดดูแล้วกันนะ พอท่านมาถึง พวกเราชาวบ้านก็มีเนื้อกินโดยเปล่าทั้ง ๆ ที่พวกท่านจะนำไปขายก็ได้ แต่พวกท่านก็ยังมีนํ้าใจแบ่งปัน228
พอมาวันนี้เจ้าก็ยังคิดวิธีเปลี่ยนดินให้เป็นเกลืออีก หากว่าพวกท่านเป็นคนธรรมดาแล้ว พวกเราชาวบ้านจะเป็นอะไรได้เราอยู่ในหมู่บ้านร่วมกับป่ามานานหลายชั่วอายุคนยังไม่รู้ว่าสิ่งใดคือของลํ้าค่าเช่นพวกท่านเลย” อานไท่พูดออกมาอย่างยืดยาวในการสนับสนุนคำพูดของบุตรชายคนรองคำพูดของชายวัยกลางคนทำให้ผู้ถูกกล่าวชมได้แต่นิ่งอึ้งโดยเฉพาะหนิงอันที่ทำ
