เพียงอ้าปากพะงาบ ๆ คล้ายปลาขาดนํ้าโดยในตอนนี้ผู้คนได้ลืมหญิงวัยกลางคนที่ตกใจยืนนิ่งค้างอ้าปากมองดินในตะกร้าสานอย่างคาดไม่ถึง กระทั่ง “ระวัง!”กวนมามาที่ยืนอยู่ไม่ห่างรีบเข้าไปช่วยพยุงลี่หม่านเอาไว้ได้ทันไม่ให้นางล้มลงไปกองกับพื้นให้เกิดอันตรายมากขึ้น“ท่านย่ากวนวางนางลงนอนราบก่อนเจ้าค่ะ ส่วนพวกท่านถอยออกมาให้หมดห้ามมุงโดยเด็ดขาดไม่อย่างนั้นจะทำให้นางขาดอากาศหายใจ” เด็กหญิงตัวน้อยพูดขึ้นในเวลาเดียวกันนางก็ตรวจดูหญิงวัยกลางคนไปด้วยพร้อมกับกดจุดเหยินจงอย่างไม่รีรอ229
เด็กหญิงใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือกดลงบนจุดเหยินจง ส่วนอีกสี่นิ้วที่เหลือได้จับคางของหญิงวัยกลางคนไว้ ค่อย ๆ กดหัวแม่มือแล้วคลึงเบา ๆ เพียงชั่วครู่ร่างกายของลี่หม่านก็มีการตอบสนองอันอันจึงได้ปล่อยมือของตนออก “ท่านย่าเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ รู้สึกยังไงบ้าง” นางรีบถามหญิงวัยกลางคนอย่างเป็นห่วงพร้อมกับได้นำถุงหนังใส่นํ้าออกมาลี่หม่านผู้กำลังฟื้นตัว ได้แต่นอนลืมตาอย่างมึนงง “ข้าขอจอกใส่นํ้าหน่อยเจ้าค่ะ” หนิงอันร้องขอ“นี่เจ้าคะคุณหนู” มู่ตานเป็นผู้ส่งจอกนํ้าชาให้กับคุณหนูของตน “ท่านย่าค่อย ๆ ลุกเจ้าค่ะ ท่านดื่มนํ้านี่สักหน่อยเถอะ จะได้รู้สึกสดชื่นขึ้น” เจ้าตัวน้อยแม้ใจอยากจะช่วยประคองหญิงวัยกลางคนแต่เนื่องจากนางตัวเล็กเกินไป ดังนั้นกวนมามาจึงได้ยื่นมือเข้าช่วยเหลืออย่างว่องไวหนิงอันจึงส่งยิ้มให้กวนมามาอย่างขอบคุณ เช่นเดียวกับหญิงวัยกลาง
