คนผู้กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ในเวลานี้230
หลังจากที่นางได้ดื่มนํ้าลงไปคล้ายกับว่าเรี่ยวแรงได้กลับคืนมา “ท่านแม่ ท่านเป็นอย่างไรบ้างขอรับ” กว่าบุตรชายทั้งสองจะคืนสติ ก็เห็นว่าแม่ของตนนั้นใบหน้ามีเลือดฝาดขึ้นมาแล้ว“ข้าดีขึ้นแล้ว เพียงแค่ตกใจมากไปหน่อย ก็เลยทำให้เป็นลมล้มพับไป” หญิงวัยกลางคนกล่าวเสียงแหบพร่าตอบตามตรง“เมียรักเจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว หัวใจข้าแทบจะหยุดเต้นดีที่ว่าได้อันอันช่วยเหลือเจ้าให้คืนสติขึ้นมาเด็กดีปู่ขอบใจเจ้ามากนะ” อานไท่พูดกับภรรยารักสีหน้าแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับหันมากล่าวกับเด็กหญิงตัวน้อยด้วยความซึ้งใจ“ท่านปู่เกรงใจเกินไปแล้วเจ้าค่ะ เป็นเพียงความรู้เล็กน้อยเท่านั้น” อันอันกล่าวออกมาอย่างเขินอาย“ครอบครัวของท่านช่างเลี้ยงดูนางมาอย่างดีทีเดียว นางเด็กมากขนาดนี้ทว่ากลับมีความรู้มหาศาล” อานไท่หันมาทางครอบครัวหยู ในขณะเดียวกันก็กล่าวยกย่องครอบครัวของเขาออกมาอย่างชื่นชม231
ทำให้หยูเจียงผู้กำลังรู้สึกตื่นตะลึงในการกระทำของบุตรสาวจำต้องเอ่ยปากออกมาอย่างรู้สึกเก้อเขินในคำชมนี้ เพื่อปกป้องลูกสาวอันเป็นที่รัก“ท่านอาอย่าได้ยกย่องพวกเรามากขนาดนี้เลยขอรับ การที่พวกข้ารู้มากกว่าท่านหรือผู้อื่นนั้น เป็นเพราะได้เล่าเรียนมามากก็เท่านั้นเองข้าเชื่อว่าหากเมื่อไหร่คนในหมู่บ้านได้ศึกษาเล่าเรียน พวกเขาก็จะมีความรู้ขึ้นมาได้เหมือนกัน จะว่าไปข้ามีความเห็นว่าหลังจากที่ข้าสร
