่าเป็นของดีทีเดียวนะ หากไม่ได้มันข้าคิดว่ารสชาติของอาหารคงจะไม่อร่อยมากขนาดนี้เป็นแน่’ หนิงอันจึงได้เฉลยสิ่งที่เต่าน้อยสงสัย‘ข้าว่าแล้วเชียวรสชาติกับกลิ่นช่างคุ้นเคยยิ่ง ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็นำมันไปทำอาหารก็แล้วกัน เมื่อไหร่ที่ครอบครัวของเจ้าสร้างเรือนก็ให้ช่างขุดบ่อนํ้าไว้ด้วยนะ ข้าจะได้นำนํ้าไปใส่ไว้ให้’กุยเฮยกล่าวออกมาอย่างใจปํ้าโดยไม่รู้เลยว่าสรรพคุณนํ้าตกสวรรค์ของเจ้าตัวนั้นมีดีมากกว่าการนำไปปรุงอาหาร ทว่าเรื่องนี้ก็ต้องปล่อยให้ทั้งเต่าและคนค่อย ๆ เรียนรู้กันเอาเอง180
เช้าวันต่อมา วันนี้เป็นวันแรกที่เด็กตัวเล็กทั้งสามจะต้องวิ่งขึ้นลงภูเขาท่ามกลางอากาศหนาวของตอนเช้า หนิงอันผู้อยู่ในเสื้อบุนวมพอดีตัวกำลังยืนอ้าปากหาวดวงตาปรือ“ท่านพี่ ลูกสาวของเราจะไหวหรือไม่” หยวนฟานกระซิบถามสามีผู้ยืนอยู่ข้างกายด้วยความเป็นห่วงบุตรตัวน้อย“นางทำได้ เชื่อพี่เถอะ พวกเราอย่าอยู่ตรงนี้เลยเจ้ากำลังท้องกำลังไส้รีบเข้าไปด้านในดีกว่า” หยูเจียงไม่ได้บอกภรรยาว่าเมื่อวานลูกสาวตัวน้อยทำอะไรลงไปด้วยกลัวว่านางจะยิ่งเป็นกังวลเด็กหญิงตัวน้อยยืนอยู่ด้านนอกสักพักอานเจิงก็เดินสะลึมสะลือออกมาจากห้องของปู่ย่า “น้องสาวเจ้าตื่นเช้าจัง”เด็กชายพูดไปหาวไปหนิงอันปรายตามองเขา ก่อนที่คำพูดของนางจะทำให้เด็กชายตื่นเต็มตา “พี่ชายพวกเรารีบไปกันเถอะหาไม่หากไปไม่ตรงเวลาท่านอาจารย์จะลงโทษอะไรเพิ่มอีกก็ไม่รู้”“ใช่แล้ว รีบไปกันเถอะ” ฉั
