ว่าด้วยเรื่องของเกลือ
“ท่านอาจารย์เหตุใดจึงมองข้าเช่นนี้ ข้าออกจะเป็นคนดีแสนน่ารัก” หนิงอันเอ่ยถามด้วยนํ้าเสียงไร้เดียงสาในขณะเดียวกันก็กล่าวชมตนเองไปด้วย
“ฮ่า ๆ ศิษย์น้องเล็กเจ้าช่างตลกยิ่ง ข้าละนับถือในความใจกล้าของเจ้าเสียจริง” จือฉีเอามือกุมท้องหัวเราะเด็กหญิงตัวน้อยผู้ที่กล้าต่อล้อกับอาจารย์อย่างไม่เกรงกลัว
ยงเผยคิ้วกระตุกกับท่าทางอันใสซื่อของหนิงอัน ก่อนที่เขาจะหันมาจัดการศิษย์คนแรกผู้อยู่ใกล้ตัวด้วยการลงไม้ลงมือทว่าจือฉีก็รับได้ทุกกระบวนท่า
ทำให้ศิษย์น้องวัยหกขวบทั้งสองคนพากันให้ความนับถือในตัวของศิษย์พี่ใหญ่มากขึ้น แม้กระทั่งอันอันเองก็ยังมองศิษย์พี่คนนี้ด้วยความชื่นชม
ในที่สุดยงเผยจึงได้หยุดมือ พร้อมกับตวาดเสียงดัง “รีบไปได้แล้ว” สิ้นเสียงของอาจารย์หนุ่มลูกศิษย์ทั้งห้าก็พากันวิ่งไปทางภูเขาทันที183
หนิงอันวิ่งไปได้ไม่เท่าไหร่ นางก็หายใจหอบลิ้นห้อย ‘กุยเฮยข้าเหนื่อย’ อันอันสื่อสารทางความคิดกับสหายในขณะที่สองเท้าน้อย ๆ ก็วิ่งไปด้านหน้าอย่างเอื่อยเฉื่อย
‘แล้วเจ้าจะให้ข้าทำยังไง’ เต่าน้อยย้อนถามด้วยความไม่เข้าใจ ‘เอานํ้าออกมาให้ข้ากิน’ เด็กหญิงบอก เพียงไม่นานนางก็รู้ถึงนํ้าหนักในถุงหนังที่พกไว้ในอกเสื้อ
เด็กหญิงจึงได้นำถุงหนังบรรจุนํ้าออกมายกขึ้นดื่มหลังจากนํ้าตกสวรรค์ไหลผ่านลงคอ อันอันก็รู้สึกว่าพละกำลังกายได้กลับคืนมาแล้ว
‘นํ้าของเจ้าเป็นของวิเศษโดยแท้ ข้าจิบเข้าไปอึกเดียวก็ห
