ายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง’ หนิงอันรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมากจึงได้รีบบอกกับเต่าตัวน้อยอย่างตื่นเต้น
‘ข้าไม่รู้หรอก แต่เจ้าชอบก็ดีแล้ว อ๋อ ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้าด้วยนะ เรื่องดินเค็ม ข้ารู้แล้วว่ามันอยู่ตรงไหน’ กุยเฮยส่งเสียงตอบกลับในขณะเดียวกันก็ได้บอกสิ่งที่ทำให้หนิงอันดีใจออกมาด้วย184
‘ยอดเยี่ยม กุยเฮยสมแล้วที่เจ้าเป็นสัตว์เทพ’ เด็กหญิงไม่หวงคำชมซึ่งถอยคำของเจ้าตัวทำให้กุยเฮยรู้สึกค่อนข้างพอใจมากทีเดียว
หลังจากศิษย์ทั้งห้าวิ่งกลับมาถึงเรือนยงเผยจึงได้สั่งให้พวกเขาทำท่านั่งม้าต่อทันที ส่วนตัวเองก็คอยตรวจสอบว่าศิษย์ทำถูกต้องหรือไม่โดยเฉพาะเจ้าตัวเล็กทั้งสาม
หนิงอันรู้สึกทรมานอย่างยิ่งยวด เช่นเดียวกับเด็กชายอีกสองคน ทว่าพวกเขาก็ไม่ปริปากออกมาการกระทำเช่นนี้ทำให้ยงเผยรู้สึกพอใจไม่น้อย
“เอาล่ะ พวกเจ้าเข้าไปกินข้าวได้ ทุกเช้าหลังจากฝึกเสร็จก็กินข้าวกันที่นี่เลย” คำพูดของยงเผยเปรียบประดุจเสียงสวรรค์สำหรับเด็กตัวน้อยเป็นอย่างมาก
“พี่ชายเอาถุงนํ้าของท่านออกมา ข้าจะแบ่งนํ้าวิเศษให้รับรองว่าหลังกินลงไปแล้วความปวดเมื่อยต่าง ๆ ย่อมหายไปทันตาเห็น” อันอันกระซิบเสียงเบากับเด็กชายวัยหกขวบทั้งสองคน185
ผู้เป็นพี่ไม่เคยขัดใจน้องจึงทำตามอย่างว่าง่ายแม้จะไม่ค่อยเข้าใจเท่าใดนักเพียงแค่คิดว่าน้องสาวพูดเล่น “อันอัน นี่มันวิเศษมาเลย” ยงฮ่าวพูดขึ้นเสียงดังอย่างลืมตัวหลังดื่มนํ้าในถุงหนัง ก่อนที่เขาจะรีบยกมือปิดป
