ฝุ่นจางลง “ท่านอาจารย์เยี่ยมไปเลยขอรับ มันแน่นิ่งไปแล้ว ข้ากับอามู่จะเป็นคนลงไปนำซากของมันขึ้นมาเอง” จือฉีกล่าวชมอาจารย์ของตนอย่างประจบ พร้อมกับดึงมือของสหายให้โดดลงไปในหลุมกับดักโดยที่มู่เทายังไม่ทันได้ตั้งตัว
เด็กหนุ่มวัยสิบหกใช้กำลังของตนไปไม่ถึงครึ่งก็ดันตัวหมูป่าจากในหลุมออกมาได้ “พี่ชายท่านทำได้ยังไงช่างเก่งกาจยิ่ง”ยงฮ่าวกล่าวชมเด็กชายรุ่นพี่ดวงตาวิบวับ156
ยงเผยปรายตามองเขาก่อนจะแสดงท่าทางฮึดฮัดออกมา“ทีข้าเจ้าไม่ยักชม” ชายหนุ่มกล่าวคล้ายตัดพ้อบุตรตัวน้อย
“ท่านพ่อ เหตุใดท่านกล่าวเช่นนี้เล่า ในเมื่อท่านเป็นอาจารย์ของพี่ชายทั้งสอง การที่พี่ชายทำได้เช่นนี้ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะท่านเก่งกาจจนสั่งสอนเขาได้ดีหรอกหรือ ข้าชมพี่ชายนั้นย่อมแปลว่าหมายถึงท่านด้วย” ยงฮ่าวกล่าวออกมาสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ลิ้นของเจ้านี่ช่างพลิกแพลงไปมาได้เสียจริง นับจากวันนี้ไปในเมื่อพวกเจ้าชอบวิ่งขึ้นเขากันนัก ตั้งแต่ยามเหม่า34ของวันพรุ่งให้พวกเจ้าพากันวิ่งลงภูเขาลูกนี้วันละสิบรอบ จือฉี มู่เทาเจ้าทั้งสองมีหน้าที่คอยดูแลศิษย์น้อง” คำกล่าวของยงเผยทำให้ทั้งผู้ใหญ่และเด็กตัวน้อยพากันตกตะลึง
เป็นหรานต้าที่มีสติขึ้นมาก่อนผู้อื่น “ท่านเผยการที่ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าท่านยินดีรับบุตรชายของข้าเป็นศิษย์หรือขอรับ” ชายหนุ่มละลํ่าละลักถามอย่างไม่เชื่อหู
4 เวลา05.00-06.59157
“ท่านไม่เต็มใจอย่างนั้นเหรอ” ยงเ
