่ยังอยู่ในอ้อมแขนด้วยเกรงว่าลูกสาวตัวน้อยจะกลัวกับสิ่งที่เห็น
“ไม่เจ้าค่ะ ข้าอยากดู” คำตอบของบุตรสาวทำให้ผู้เป็นพ่อรู้สึกผิดคาดยิ่ง กระนั้นเขาก็ยังคอยมองใบหน้าน้อย ๆ ของเด็กหญิงเป็นระยะ ๆ165
พรานเฒ่าผู้มีหน้าทีชำแหละหมูหลังจากที่เขาลับมีดเล่มใหญ่จนเงาวับ ชายสูงวัยก็เริ่มลงมีดที่คอหมูตัวใหญ่ก่อนเป็นอันดับแรก
“หัวของมันเอาไปโยนทิ้งให้ไกลล่ะ ไม่อย่างนั้นจะเป็นการเรียกสัตว์ตัวอื่นให้ลงมาได้” คำพูดนี้ของพรานเฒ่ารีบทำให้หนิงอันโพล่งออกมาทันที “อย่าทิ้งเจ้าค่ะ ข้ารู้วิธีทำของอร่อยจากมัน”
“ห๊ะ!” เกิดเสียงดังอื้ออึงขึ้นทันที แม้แต่หยูเจียงยังคงมองหน้าบุตรสาวอย่างสงสัยเช่นเดียวกัน “ท่านปู่เคยชี้แนะมาเจ้าค่ะ”หนิงอันกระซิบข้างหูบิดาเสียงเบา
“นายท่านหยูเรื่องนี้จริงอย่างนั้นหรือขอรับ” พรานเฒ่าย้อนถามชายหนุ่มอย่างกังขา หยูเจียงกำลังจะพยักหน้ารับ ทว่าได้ถูกผู้เป็นบุตรกระซิบข้างหูออกมาอีก
“จริงขอรับ รวมถึงเครื่องในและเท้าของมันด้วย” สิ้นคำกล่าวของบัณฑิตหนุ่มคราวนี้ก็เกิดเสียงเซ็งแซ่มากขึ้นกว่าเดิม
จนอานไท่ต้องตะโกนห้ามออกมา “เงียบกันก่อน จะจริงหรือเท็จเอาไว้จากนี้ค่อยพิสูจน์ก็ยังไม่สายหากนายท่านหยู166
สามารถทำอาหารจากของสกปรกพวกนั้นได้ย่อมเป็นการดีกับพวกเราไม่ใช่หรือ”
คำพูดของหัวหน้าหมู่บ้านเหมือนจะได้ผล ส่วนหยูเจียงผู้ได้ยินคำประกาศนี้ถึงกับเหงื่อชุ่มเต็มแผ่นหลัง“อันอันเรื่องนี้พ่อต้องพึ่งเจ้าแล้
