สามแสบ
“เจ้าว่าอะไรนะ” อานไท่ย้อนถามอย่างตกใจ “ข้าว่าพวกเรารีบไปตามหาพวกเขากันเถอะขอรับ” ยงเผยเริ่มนั่งไม่ติด กล่าวแทรกขึ้น เนื่องจากเขารับปากแม่ของลูกเอาไว้ซะดิบดี ‘แต่ดูเจ้าเด็กนั่นสิ’ ยิ่งคิดยิ่งทั้งห่วงทั้งโมโห
ใบหน้าของหยูเจียงเองก็เริ่มซีดเช่นเดียวกัน ดังนั้นเหล่าชายหนุ่มทั้งหมดจึงได้พากันเตรียมสิ่งของรวมถึงอาวุธที่หาได้เพื่อจะเข้าป่าโดยไม่คิดบอกภรรยาของแต่ละคน
ทางด้านสามแสบจอมซนในตอนนี้ก็มาหยุดยืนบริเวณหน้าลำธารสายหนึ่งซึ่งมีนํ้าอยู่เพียงน้อยนิด “เหตุใดนํ้ามันน้อยนักละเจ้าคะ” อันอันเอ่ยถามพี่ชายผู้พามาในขณะก้มตัวพยายามตักนํ้าในลำธารตรงหน้า
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน มันเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว” อานเจิงตอบพลางส่ายศีรษะไปด้วย145
อันอันจึงคิดว่าคงต้องหาเวลาไปสำรวจต้นนํ้าสักหน่อยเพราะเท่าที่กวาดตามองก็พบว่ามีสิ่งกีดขวางทางนํ้ามากเหลือเกิน หลังจากแผลทั้งสี่ขาของเต่าน้อยถูกชำระล้างจนสะอาดเด็กหญิงจึงได้ใส่ยาให้กับเจ้าตัว
ความอัศจรรย์ก็บังเกิดต่อหน้าของอันอันอีกครั้ง ‘ยาของเจ้าช่างวิเศษยิ่ง ถ้าหากนำไปขายคงได้ราคาดีไม่น้อย’ เด็กหญิงพูดพร้อมกับเก็บขวดยาไว้ในอกเสื้ออย่างระวัง
‘ข้ายังมีอีกหลายขวดและหลายชนิดแต่เจ้าไม่กลัวว่าจะเกิดความยุ่งยากหรอกหรือ เทพเสวียนอู่เคยบอกว่าใจมนุษย์นั้นน่ากลัวกว่าสิ่งอื่นใด’ กุยเฮยย้อนถามเด็กหญิงเชิงกล่าวเตือน
อันอันจึงได้หางลู่คอตกลงอีกครั้ง “เป็นอย่างที่ท่านเทพก
