ล่าวเตือนเจ้ามานั่นแหละเอาไว้เราค่อยหาทางทำเงินด้วยวิธีอื่นก็แล้วกัน”
ในระหว่างที่เด็กทั้งสามกับเต่าหนึ่งตัวกำลังจะเดินทางกลับจู่ ๆ พวกเขาก็ได้กลิ่นสาบของสัตว์บางชนิดลอยเข้าจมูกอีกทั้งยังมีเสียงสวบสาบดังมาจากพงหญ้า146
เด็กทั้งสามใบหน้าเริ่มเปลี่ยนสี “กุยเฮยมันคือตัวอะไร”หนิงอันรีบสื่อสารกับเต่าตัวน้อยในอ้อมกอดทันที
‘อ๋อ หมู่ป่าละ ตัวใหญ่มากน่าจะมีนํ้าหนักไม่ตํ่ากว่าหนึ่งร้อยห้าสิบจิน’ กุยเฮยตอบออกมาอย่างไร้เดียงสา
“หมูป่า! ตัวใหญ่ขนาดนั้น เจ้ายังกล้าพูดออกมาเหมือนว่ามันไม่เป็นอันตรายอีกข้าอยากจะบ้า” อันอันคิดอยากจะปาเต่าน้อยในมือทิ้งให้รู้แล้วรู้รอดร้องโวยวายออกมาเสียงดัง
“น้องสาวพูดว่าหมูป่าอย่างนั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นพวกเรารีบปีนขึ้นต้นไม้เถอะจากนั้นรีบทำตัวให้เงียบเข้าไว้” อานเจิงผู้มีประสบการณ์เข้าป่ากับบิดามาบอก แม้จะตกใจทว่าก็ยังทำตัวให้มีสติผิดกับอายุของตน
ยงฮ่าวผู้ไม่เคยเห็นหมูป่ามาก่อน ทว่าก็ได้รับรู้มาบ้างว่ามันค่อนข้างดุร้ายดังนั้นเขาจึงได้ตกใจจนก้นจํ้าเบ้า แต่เมื่อได้ยินคำกล่าวของอานเจิงเด็กชายจึงรีบลุกขึ้นทันที147
“น้องสาวเจ้ารีบปีนขึ้นไปก่อน ข้ากับเขาจะวิ่งล่อมันไปอีกทาง” ยงฮ่าวพูดออกมาโดยไม่คิดถามความเห็นจากเด็กชายวัยเดียวกัน
อันอันมองเด็กทั้งสองคนอย่างซาบซึ้งใจ โดยที่นางไม่คิดทำตามคำพูดของยงฮ่าวเนื่องจากจิตวิญญาณของตนเป็นผู้ใหญ่“ไม่ พวกท่านรีบปีนขึ้นไปข้าจะเป็นตัวล่อเ
