อง” เด็กหญิงกล่าวเสียงหนักอย่างไม่ยินยอม
ในจังหวะเดียวกันนั้นหมูป่าเขี้ยวงอโง้งก็ปรากฏตัวออกมาพอดี มันหายใจฟืดฟาดอย่างหงุดหงิดลมหายใจของมันเต็มไปด้วยกลิ่นอันไม่พึงประสงค์
สองเด็กชาย หนึ่งเด็กหญิงได้แต่เบิกตาโพลงแข้งขาสั่นก้าวเท้าไม่ออก ‘เจ้าไม่ต้องกลัว มีข้ากุยเฮยอยู่สัตว์อะไรก็ทำอันตรายพวกเจ้าไม่ได้หรอก’ เสียงเล็ก ๆ ของกุยเฮยดังอย่างเย่อหยิ่ง
‘เจ้าจะคุยโวก็ให้มันน้อย ๆ หน่อยหมูป่าตัวใหญ่เบิ้ม ตัวเจ้าเล็กนิดเดียวจะทำอะไรมันได้’ อันอันโต้กลับพลางสอดส่ายสายตาหาทางหนีทีไล่ไปพร้อมกัน148
‘เด็กน้อยข้าจะแสดงให้เจ้าดูเดี๋ยวนี้แหละ กล้ามาดูถูกข้า’ เต่าน้อยหลงลืมความเจ็บปวดของตนก่อนหน้าไปหมดสิ้นพูดขึ้นอย่างโมโหจากนั้นมันก็เปิดปากกล่าวภาษาที่อันอันไม่เข้าใจออกมา
เพียงชั่วหนึ่งจิบชาหมูป่าตัวนั้นก็เซื่องซึมลงคล้ายไม่เป็นตัวของตนเองอีกต่อไป
สามเด็กน้อยพากันยืนมองอย่างตกตะลึงอ้าปากค้างเมื่อเห็นว่าหมูป่าตัวใหญ่ที่กำลังหงุดหงิดอยู่เมื่อสักครู่ได้กลายเป็นหมูเชื่องทันตาเห็น‘เจ้ารีบพามันไปลงหลุมดักสัตว์เก่าซะ หาไม่หากมันรู้สึกตัวขึ้นครานี้ได้เดือดร้อนของจริงแน่’ กุยเฮยส่งเสียงเตือนสติอันอัน‘เจ้าหมายความว่ามันนิ่งแค่ชั่วคราวอย่างนั้นเหรอ’เด็กหญิงรีบย้อนถามออกไปทันที‘ก็ใช่นะสิ พลังของข้ายังมีขีดจำกัดอยู่ รีบเข้าเถอะเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว’ กุยเฮยกล่าวเสียงเนือย149
อันอันจึงได้หันหน้าไปถามกับเด็กชายผู้ที่
