ป่าสลับกับมองใบหน้าของเด็กทั้งสามอย่างครุ่นคิด “ท่านอาจารย์พวกเราได้ยินเสียงของมันก็เลยวิ่งมาดูเจ้าค่ะ” อันอันรีบพูดขึ้นอย่างร้อนตัว
ยงเผยมุมปากกระตุกคิดในใจว่า ‘เด็กน้อยเจ้าเห็นว่าข้าโง่อย่างนั้นเหรอ รอยเท้ามันเดินตามหลังรอยเท้าเล็ก ๆ ของพวกเจ้ามาชัด ๆ แต่ช่างเถอะใครบ้างไม่มีความลับ’ แม้จะสงสัยทว่าเขาก็รีบปัดสิ่งที่คิดทิ้งไปอย่างไม่ติดใจอันใด
“ในเมื่อพวกเจ้าเป็นคนเจอ เจ้าคิดจะทำอย่างไรกับมัน”ยงเผยเอ่ยถามเด็กตัวเล็กทั้งสามซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่อานไท่นำคนที่เหลือมาถึงจุดนี้พอดี
“นำมาชำแหละแจกจ่ายให้ชาวบ้านทุกหลังคาเรือนให้พวกเขาได้มีเนื้อกินเจ้าค่ะ” อันอันตอบออกไปโดยไม่ต้องคิดให้มากความ153
คำพูดอันจริงใจของเด็กหญิงตัวน้อยทำให้อานไท่และบุตรชายของเขาทั้งสองคนรู้สึกตื้นตันแทนชาวบ้านของตนเป็นอย่างมากทว่าเรื่องนี้จะยึดถือคำพูดของเด็กอย่างเดียวไม่ได้
อานไท่จึงได้ชำเลืองมองหยูเจียงผู้เป็นบิดาของเด็กหญิง“ลูกสาวเจ้ากล่าวได้ดียิ่ง” ชายหนุ่มเดินไปอุ้มเด็กหญิงกล่าวอย่างพอใจ
อันอันซบอกของบิดายกยิ้มหน้าบาน ทว่า “ความชอบส่วนความชอบ ความผิดยังคงไม่อาจยกเว้นเจ้าบอกบิดาสิว่าควรจะลงโทษเจ้าอย่างไรดี” ยิ้มของเด็กหญิงหุบลงทันควัน154
