็กชายหนึ่งชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาของตนเร่งรีบมาอย่างรวดเร็วเพียงชั่วอึดใจพวกเขาก็มองเห็นเด็กทั้งสามคน“พวกเจ้ากล้าเกินไปแล้ว” ยงเผยตำหนิพวกเขาหลังจากพบว่านอกจากเสื้อผ้ากับใบหน้าที่มอมแมมผมเผ้ายุ่งเล็กน้อยร่างกายของทั้งสามต่างก็ปกติดี151
“ท่านอาจารย์เรื่องนี้เป็นความผิดของศิษย์เองท่านอย่าตำหนิพวกเขาเลยนะเจ้าคะ” หนิงอันรีบคุกเข่าลงตรงหน้าชายหนุ่มกล่าวอ้อนวอนนํ้าตาคลอ (ชิงสารภาพก่อนโทษหนักจะได้กลายเป็นเบา) เจ้าตัวคิด“ท่านพ่อ น้องสาวไม่ผิดเป็นข้าผิดเองที่ไม่ห้ามนาง” คำเรียกของเด็กชายตัวเล็ก ทำให้ยงเผยถึงกับตกตะลึงทว่าเขาก็ยังคงปั้นหน้าขรึมต่อไป“ท่านอาขอรับ ข้าเองก็ผิดด้วยดังนั้นข้ายินดีรับโทษแทนพวกเขาที่ไม่ยอมห้ามปรามทั้ง ๆ ที่รู้ว่าป่าแห่งนี้อันตราย” อานเจิงเองก็คุกเข่าลงกล่าวอย่างสำนึกผิดเช่นเดียวกัน“พวกเจ้าไม่ต้องเกี่ยงกันรับโทษหรอก กลับเรือนไปเจ้าทั้งสามได้โดนลงโทษกันทั้งหมดนั่นแหละ” ยงเผยไม่ยอมใจอ่อนจำต้องกล่าวเสียงแข็งในระหว่างชายหนุ่มกำลังจัดการกับเด็กแสบทั้งสามมู่เทากับจือฉีก็ก้มสำรวจมองในหลุมดักสัตว์ เด็กชายทั้งสองก็อ้าปากตาค้างกับสิ่งที่เห็น “ท่านอาจารย์มาดูนี่สิขอรับ” มูเทาร้องเรียกอาจารย์นํ้าเสียงแตกตื่น152
“มีอะไร” ยงเผยถามเสียงขุ่นเนื่องจากเขาโดนขัดจังหวะในการอบรมเด็กแสบทั้งสาม“หมูป่าขอรับ” จือฉีพูดขึ้นในขณะชี้นิ้วลงไปในหลุม ยงเผยจึงละเว้นเด็กชายหญิงลงชั่วคราว
ชายหนุ่มมองหมู
