จงส่งเด็กชายขึ้นหลังม้าไปก่อน
หมิงจูคร้านจะโต้เถียงกับคนหน้าด้าน และดูเหมือนว่าบุตรชายจะมีความสุขในการขี่ม้าจึงทำให้นางพูดไม่ออก122
เมื่อถึงบ้านหลังเล็กของตน หญิงสาวก็คิดจะเอ่ยปากไล่กระนั้นเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังอุ้มบุตรตัวน้อยที่กำลังหลับอย่างเอาใจใส่นางก็พูดไม่ออกอีกครั้ง
“ท่านพาเขาไปวางบนเตียงนั้นเถอะ” เสียงของนางอ่อนลงยามเมื่อเห็นสีหน้าผ่อนคลายของบุตรชายตัวน้อย
ยงเผยจัดแจงวางเด็กชายลงบนที่นอนพร้อมกับห่มผ้าผืนหนาให้กับเจ้าตัวเล็ก จากนั้นชายหนุ่มจึงสำรวจห้องที่ไม่มีอะไรเลยและยังพร้อมจะพังลงมาได้ทุกเมื่อสีหน้าหม่นลง
ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมา “หมิงจูเป็นข้าที่ผิดต่อเจ้ากับลูกได้โปรดบอกข้าเถอะต้องทำอย่างไรเจ้าจึงจะอภัยให้คนโง่ผู้นี้”นํ้าเสียงของเขาเศร้าโศกเช่นเดียวกับใบหน้า
“ท่านคิดว่าอย่างไรล่ะ” หญิงสาวย้อนถามใบหน้านิ่งเฉย
“เจ้าช่วยฟังข้าอธิบายก่อนได้หรือไม่ หากว่าเมื่อเจ้าฟังแล้วไม่คิดจะยกโทษให้ ข้าพร้อมที่จะยอมรับ ขอเพียงอย่างเดียวเจ้าอย่าได้ตัดรอนไมตรีในการดูแลบุตรก็พอ” ยงเผยเว้าวอนอย่างสำนึกผิด123
เกิดความเงียบระหว่างคนทั้งสองอีกครั้ง ก่อนที่หมิงจูจะถอนหายใจยาว“ท่านลองพูดมา ในตอนนั้นส่วนหนึ่งข้าเองก็ผิดที่ตัดสินใจหุนหันไม่ว่าอย่างไรเรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว ว่าแต่ฮูหยินของท่านนางไปไหนเสียแล้วล่ะ” คำกล่าวนี้ดั่งสายฟ้าฟาดเข้ากลางใจของยงเผย“ฮูหยินของข้าตั้งแต่ไหนแต่ไหร่มาก็มีเจ้า
