องพระราชทานสมรสนั้นเป็นเรื่องจริงแต่ข้าได้ปฏิเสธออกไปในทันทีเช่นเดียวกัน โดยแลกกับการลาออกจากราชสำนัก เรื่องนี้ทำให้ท่านแม่ของข้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก125
แต่นางไม่พอใจแล้วอย่างไร เนื่องจากชีวิตเป็นของข้า ส่วนเรื่องความกตัญsูนั้นข้าเองก็ตอบแทนนางมามากพอแล้ว เมื่อกลับถึงจวนและพบว่าเจ้าหนีไปข้าสืบหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอดังนั้นเส้นความอดทนของข้ากับมารดาจึงไม่สามารถประสานกันได้อีก ข้าผู้เป็นบุตรคนที่นางไม่เคยรักเหตุใดข้าจะต้องทนอยู่ เมื่อเจ้าไม่อยู่ชีวิตข้าก็ไร้ความหมายข้าจึงได้ใช้ชีวิตเร่ร่อนอยู่ข้างนอกประทังชีพด้วยอาชีพต่อรถม้าขายและรับสอนวิชาเล็ก ๆ น้อย ๆ กระทั่งมีศิษย์เอกสองคนกำลังจะมีคนที่สามก็คือหยูหนิงอันหมิงจูเจ้าเชื่อข้าเถอะ ไม่มีวันไหนที่ข้าจะหลงลืมเจ้า ข้าเที่ยวตามหาเจ้าไปจนแทบจะพลิกแผ่นดินเมืองหลวงทว่าเจ้ากลับหนีข้ามาอยู่ที่นี่ซึ่งเป็นเรื่องที่ข้าคาดไม่ถึงว่าเจ้าจะหอบบุตรตัวน้อยเดินทางมาได้ไกลขนาดนี้” ชายหนุ่มถือโอกาสจับมือของหญิงสาวกล่าวแสดงความจริงใจ
“เรื่องที่ท่านพูดมาเป็นเรื่องจริงอย่างนั้นเหรอ” หญิงสาวถามคล้ายคนละเมอนางแทบไม่อยากเชื่อว่าเรื่องที่ได้ยินนี้จะเป็นจริง126
“เจ้าไม่เชื่อใจข้าหรือไร อยู่ด้วยกันมาจนกระทั่งมีบุตรข้าหาเคยผิดคำพูดกับเจ้าไม่” ยงเผยกล่าวอย่างหนักแน่น
“แล้วผู้หญิงคนนั้นนางทำอย่างไรหลังจากท่านปฏิเสธ”ที่หมิงจูถามเช่นนี้เป็นเพราะหญิงสาวคนนั้นก็มีส่วนทำให้นางตั
