ดสินใจพาบุตรหนี
“เชอะผู้หญิงร้ายกาจเช่นนั้น ในเมื่ออยากมีสามีจนตัวสั่นข้ายงเผยจะยอมให้นางมาจูงจมูกได้อย่างนั้นเหรอ คิดจะวางยาข้าในงานเลี้ยงข้าก็เลยตลบหลังเข้าให้ป่านนี้นางคงมีความสุขที่ได้เป็นอนุคนที่สิบสามของขุนนางเฒ่ากรมเสนาบดีไปแล้วกระมั้ง เจ้าอย่าได้ถามถึงนางเลยมาพูดเรื่องของเราเถอะ เจ้าหายโกรธข้าหรือยัง” ยงเผยกล่าวเสียงหยันยามนึกถึงหญิงสารเลวคนนั้น
“ท่านพูดอะไรออกมา เราทั้งสองหย่ากันแล้วเผื่อท่านลืม”หมิงจูแกะมือหนาของเขาใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อกับคำพูดหน้าไม่อายของคนผู้นี้127
“เจ้าได้ดูดีหรือยังว่านั่นคือหนังสือหย่าจริงหรือไม่ เพราะข้าจำไม่ได้ว่าได้เขียนหนังสือหย่ามาก่อน” ยงเผยหยอกล้อพลางเชยคางของภรรยาให้สบตากับตน
“ระ…เรื่องนี้” หมิงจูยังพูดไม่ทันจบนางก็ถูกปากของชายร่างใหญ่ประกบลงมายังริมฝีปากบางอย่างไม่ทันตั้งตัว
ยงเผยค่อย ๆ ละเลียดชิมความหวานที่ไม่ได้สัมผัสมานานอย่างหิวกระหายหนวดเคราของเขาทำให้แก้มของหญิงสาวรู้สึกระคายเคืองทำให้มือน้อยของนางทุบเข้าไปที่แผงอกของชายหนุ่มอย่างแรง
ยงเผยจำต้องถอนปากของตนออกสุดแสนจะเสียดาย“ท่านทำข้าเจ็บ” หญิงงามก้มหน้างุดพูดขึ้นก่อนจะรีบลุกเดินหายเข้าไปในห้องนอน
ยงเผยผู้กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความหวาน หลังได้ยินคำกล่าวของนาง ชายหนุ่มจึงได้ลูบหนวดเคราของตนก็พบว่ามันช่างเป็นดั่งคำของภรรยาสาวกล่าวไม่รอช้าชายหนุ่มจึงได้หยิบมีดพกของตนแล้วก้าวเท้าเดินอ
