าวยังไม่ทันตอบ นํ้าเสียงเล็กของบุตรชายก็ดังขึ้นเสียก่อน “ห่างจากเรือนท่านตาจงไปไม่ไกลขอรับเป็นเรือนหลังสุดท้าย” คำตอบของเขาทำให้ยงเผยยกริมฝีปากขึ้นอย่างพอใจ111
“ท่านอาไท่ไม่ทราบว่ามีที่ดินใกล้กับพวกเขาหรือไม่” ชายหนุ่มถามหัวหน้าหมู่บ้านออกไปทันทีซึ่งหยูเจียงเองก็รู้สึกสนใจเช่นกัน“ใกล้พวกเขาก็ที่ดินลากยาวไปจนถึงเชิงเขานั่นแหละพรุ่งนี้ข้าจะพาพวกเจ้าไปดู วันนี้ก็กินข้าวกินปลานอนพักเอาแรงก่อน” อานไท่ตอบในจังหวะเดียวกันนั้นกับข้าวที่ภรรยาและลูกสะใภ้ช่วยกันทำก็เสร็จพอดีเขาจึงได้กล่าวชวนหยูเจียงเองก็เห็นดีด้วยจึงได้กล่าวออกมา “เรื่องอาหารท่านอาอย่าได้ห่วงคนของข้าก็คงเตรียมสำรับไว้รอแล้ว อย่างไรข้าก็ขอเชิญพวกท่านกินด้วยกันเถอะขอรับ”ดังนั้นอาหารมื้อเย็นของบ้านหัวหน้าหมู่บ้านจึงได้กินเนื้อและอาหารที่ปรุงโดยฝีมือของแม่ครัวประจำอดีตจวนขุนนางหนุ่มผู้สอบได้อันดับหนึ่งของมณฑล“ฝีมือของท่านพี่ป๋ายช่างยอดเยี่ยมมากเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่เคยได้กินอาหารรสชาติอร่อยเช่นนี้มาก่อนเลย หากท่านได้ทำขายรับรองว่าจะต้องมีคนติดใจในรสมืออย่างแน่นอน” ลี่ซื่อภรรยาของอานไท่กล่าวยกยอคนอาวุโสกว่าจากใจ112
“น้องสาวกล่าวเกินจริงแล้ว ว่าแต่ที่เมืองแห่งนี้สามารถทำอาหารขายได้อย่างนั้นเหรอ” หญิงสูงวัยกว่ากำลังคิดหาหนทางช่วยนายของตน หากฝีมือของตนสามารถทำเงินได้เหตุใดจึงไม่คิดลองเล่า“ได้อย่างแน่นอนที่เมืองของเรานั้นมีตลาดท่าเรืออยู่ด
