เอง”ชายวัยเดียวกับโปชงเป็นคนตอบ
ในระหว่างการเดินมายังเรือนของหัวหน้าหมู่บ้านนั้นตลอดทางหากเจอชาวบ้าน ทุกคนต่างก็ทักทายปราศรัยกันเป็นอย่างดีตามที่ท่านอาคนนี้กล่าวไม่มีผิด แม้ว่าสายตาของคนเหล่านั้นจะแฝงไว้ด้วยความสงสัยระคนอยากรู้ก็ตาม69
“ถึงแล้ว ข้าจะเรียกเขาให้ หัวหน้าหมู่บ้านแห่งนี้มีชื่อว่าไท่ แซ่อานอายุอานามก็วัยเดียวกับข้านี่แหละ เจ้าเรียกเขาท่านอาเหมือนข้าก็ได้” โปชงกล่าวแนะจากนั้นเขาก็ตะโกนเรียกผู้อยู่ด้านในเสียงดัง พร้อมกับยกมือตบบานประตูไม้ที่ใกล้จะชำรุดจนคนในครอบครัวหยูกลัวว่ามันจะหลุดติดมือหรือไม่ก็พังลงตรงหน้า“มาแล้ว” เสียงทุ้มใหญ่ดังมาจากด้านใน ก่อนที่บานประตูไม้จะเปิดออกหยูเจียงมองสำรวจตัวบ้านที่สร้างมาจากดินอย่างหยาบๆ หลังคาทำเพียงมุงหญ้าแห้งรอบด้านไม่มีรั้วเช่นเดียวกับเรือนอีกหลายหลังที่พวกเขาเดินผ่านมา ‘นี่เป็นการแสดงให้เห็นว่าหมู่บ้านแห่งนี้ต่างอยู่ด้วยความไว้เนื้อเชื่อใจกัน’ หัวหน้าครอบครัวหยูคิดเมื่อเปิดประตูบ้านของตนออกชายวัยกลางคนก็ผงะอย่างตกใจ พลางมองหน้าลูกบ้านที่เป็นสหายด้วยสีหน้ามึนงง70
หยูเจียงไม่ต้องรอให้ใครแนะนำ ชายหนุ่มจึงได้ประสานมือคารวะชายวัยกลางคนขึ้นก่อนโดยที่คนของตนต่างก็ทำตาม“ข้าน้อยมีนามว่าเจียงแซ่หยู ขอคารวะท่านอาหัวหน้าหมู่บ้านขอรับ” ชายหนุ่มประสานมือกล่าวอย่างสุภาพไม่ได้ดูตํ่าต้อยจนเกินไป“ไม่กล้า ๆ อย่าได้เกรงใจเลย ไม่ทราบว่านายท่านมาหาข้ามีเร
