นิยายของฉันไม่มีเรื่องแบบนี้ซะด้วย ทำยังไงดี’ เด็กหญิงคิดอย่างว้าวุ่นใจ“แม่ก็จำไม่ได้เสียด้วยสิ ว่าแต่ท่านยงรู้หรือไม่ว่าเมืองซานไห่ไปทางไหน” หญิงชรากล่าวเสียงเนิบนํ้าเสียงแสดงความวิตก ดังนั้นนางจึงได้ตัดสินใจหันมาถามชายหนุ่มผู้บังคับรถม้า53
“ข้าจำได้ว่าเป็นทางซ้าย แต่ที่ไม่รู้ก็คือจะเป็นทางไปหมู่บ้านเดิมของพวกท่านหรือไม่” ยงเผยตอบตามจริงเพราะหมู่บ้านของครอบครัวหยูเขาเองก็ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน
เมื่อสองผู้นำของครอบครัวหยูได้ยินคำตอบเช่นนี้ต่างก็พากันหันไปมองบุตร/หลานสาวตัวน้อยที่กำลังนั่งก้มหัวคอตกอันอันผู้ตกอยู่ในสภาวะสติแตกกำลังคิดรวบรวมสมาธิของตนเพื่อแก้ไขปัญหาที่กำลังเผชิญอยู่เช่นกัน
“ท่านยงพวกเราขอปรึกษากันสักครู่ได้หรือไม่ ว่าควรจะไปทางไหน” หยูเจียงคิดว่าจะลองถามบุตรี จึงได้กล่าวออกมาเช่นนี้กับคนนอก
ยงเผยทำเพียงพยักหน้า จากนั้นเขาก็เดินนำศิษย์ทั้งสองของตนเข้าป่า เพื่อหวังจะล่าสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยติดมือกลับมาทำเป็นมื้อเย็น
“ลูกรัก ท่านปู่ได้บอกเส้นทางแก่เจ้าหรือไม่” หยูเจียงเอ่ยถามบุตรสาวเข้าประเด็น
หนิงอันผู้กำลังมึนงงกับสถานการณ์ตรงหน้าได้แต่ก้มหน้าใช้ความคิดอย่างหนัก ‘นี่แหละตรงตามคำกล่าวที่ว่าการ54
โกหกหนึ่งครั้งจำต้องโกหกตลอดไป ท่านปู่ที่ว่ามีจริงซะที่ไหนกันเฮ้อ!’ อันอันได้แต่ถอนใจคิดอย่างกลัดกลุ้ม
ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วเอาแบบนี้แหละ“นึกออกแล้ว!”เด็กหญิงโพล่งออกมาเสียงดัง
“นึก
