เสียงร้องไห้ดังออกมาจากด้านในห้อง เหลียนเซียวมู่ตงจึงได้รีบสาวเท้าตรงเข้าไปตามเสียงที่ได้ยินโดยไม่รีรอ
ภายในห้องนอนของฮูหยินผู้เฒ่า ร่างชราผมขาวโพลนนอนอยู่บนเตียงดวงตาของนางเพิ่งปิดสนิทก่อนที่สามพ่อลูกจะมาถึง
เหลียนเซียวมู่ตง วางลูกน้อยทั้งสองคนให้ยืนลงกับพื้นพรมก่อนที่เขาจะรีบเดินเข้าไปหาหนิงอันที่กำลังโอบเอวมารดาของตนแน่น นํ้าตาของนางไหลราวทำนบแตก กระนั้นกลับไร้ซึ่งเสียงสะอื้น131
ไหล่ของนางไหวสะท้านขึ้นลง ทำให้ผู้พบเห็นเข้าใจได้ว่านางเสียใจมากเพียงใด “อันอัน ท่านย่าของเจ้านางไปสบายแล้วการที่นางมีชีวิตอยู่ ได้จนกระทั่งเห็นการเติบโตของหลานตัวน้อยก็นับว่าเป็นวาสนาจนถึงที่สุดแล้วแม้แม่ไม่พูดเจ้าเองก็น่าจะเข้าใจดี ดังนั้นเจ้าจงอย่าเศร้าเสียใจให้มากมิเช่นนั้นนางจะไปพบปู่ของเจ้าอย่างไม่สงบ” แม้ว่าปากจะปลอบบุตรสาวออกมาเช่นนี้ กระนั้นผู้พูดกลับมีนํ้าตาซึมจวนเจียนจะหยดไม่ต่างจากคนในอ้อมกอด
“ข้ารู้เจ้าค่ะ เพียงแต่ข้ามิอาจทำใจได้เพียงเท่านั้น”นํ้าเสียงของนางเต็มไปด้วยความเศร้าเกินที่เจ้าตัวจะทำใจเช่นเดียวกับบิดาและน้องชายที่สองตาของคนทั้งคู่แดงกํ่า
“ท่านแม่” สองเด็กน้อยผู้มีใบหน้าประพิมพ์เดียวกันเพียงแต่แตกต่างกันเล็กน้อย ซึ่งเด็กหญิงค่อนข้างดูคมคายกว่าผู้เป็นพี่ที่มีใบหน้าค่อนไปทางหวานเฉกเช่นบิดา เดินเข้าไปหาพลางเรียกผู้เป็นแม่เสียงเบา132
“ลูกรัก แม่ไม่เป็นอะไรแล้ว เจ้าทั้งคู่รีบคำนับกล่าวล
