ย
“คุณหนู ท่านงดงามมากเลยเจ้าค่ะ” เด็กสาวผู้ยังไม่ถึงวัยออกเรือนคนหนึ่งกล่าวชมจากใจจริง
และยังไม่ทันที่หนิงอันจะตอบออกไป นํ้าเสียงของมารดาก็ดังขึ้นเสียก่อน “ลูกรัก นางพูดไม่ผิดเลยวันนี้เจ้างามมาก”114
หนิงอัน มีสีหน้าเขินอายก่อนกล่าวชมมารดาออกมาเช่นกัน “ข้ามีท่านแม่ผู้งดงาม ดังนั้นลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้นเจ้าค่ะ”
“เจ้านี่ ช่างปากหวานไม่เปลี่ยน มาเถอะแม่จะทำผมให้”หยวนฟานยกมือลูบผมยาวเป็นมันเงาดำขลับของบุตรีกล่าวอย่างอ่อนโยน
การกระทำของผู้เป็นแม่นั้นเต็มไปด้วยความนุ่มนวลและความรัก “อันอัน เจ้าจำไว้นะหลังจากออกเรือนไปแล้ว หากมีสิ่งใดขัดข้องหมองใจ เจ้าไม่ต้องทน บ้านอื่นเรือนอื่นเป็นอย่างไรแม่ไม่รู้ แต่สำหรับจวนของเรา เจ้าคือบุตรสาวแสนลํ้าค่าดังนั้นไม่ว่าเจ้าเจอปัญหาอะไรให้กลับมา” หยวนฟาน นํ้าตาซึมพูดขึ้น ในขณะเกล้าผมให้บุตรสาวเพื่อที่จะสวมมงกุฎหงส์ซึ่งทำมาจากเส้นไหมทองคำของพระราชทานจากฮองเฮา
“ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าทราบแล้วว่าบ้านของเราดีที่สุด” หนิงอัน กล่าวเสียงสั่นดวงตาแดงเรื่อ
“พวกเจ้าแม่ลูกนี่นะ วันนี้เป็นวันมงคลเหตุใดถึงร้องไห้”เสียงแหบพร่าของฮูหยินผู้เฒ่าหยูพูดขึ้นเชิงตำหนิ115
“ท่านย่า ข้าคงต้องคิดถึงท่านมากแน่ ๆ หรือว่าข้าจะไม่แต่งงานดี” หนิงอัน โอบเอวหนาของหญิงชราแน่นเมื่อนางเดินเข้ามาใกล้
“เหลวไหล จวนของเราห่างกันเพียงแค่สองถนน เจ้าอยากกลับมาเมื่อไหร่ก็ย่อมได้ หากใครกล้าตำหนิยายแก่คน
