ยงเผยเองก็อยู่ในกลุ่มนี้ด้วย
ในขณะที่หนิงอันกำลังจะเปิดปากตอบ นางก็ได้ยินนํ้าเสียงเล็ก ๆ ของเด็กหญิงแสนคุ้นหู ดังออกมาจากภายในถํ้า144
“พี่ชาย ท่านอยู่ไหน ออกมาเถอะ ข้ากลัว” หนิงอัน คล้ายเห็นเรื่องราวของตน
“เจ้าอย่าเพิ่งถาม ดูไปเรื่อย ๆ ก่อน” คำพูดของมู่เทา ทำให้หนิงอันพยักหน้าน้อย ๆ เป็นการตอบรับ
“ปีศาจ ต้องเป็นเสียงของมันแน่ ๆ” นํ้าเสียง ของเด็กชายคนหนึ่งพูดขึ้น ยงฮ่าวผู้เป็นเจ้าของเรื่องได้แต่อดทนอดกลั้นต่อความอับอายเมื่อครั้งอดีต
โดยมีหญิงงามนางหนึ่งทอดสายตามองมาทางเขาด้วยแววตาหยอกล้อ ยงฮ่าวเบนหน้าหลบสายตาของผู้เป็นภรรยาด้วยใบหน้าแดงกํ่า
สักพักเสียงฝีเท้าของคนที่อยู่ด้านในถํ้าก็พากันวิ่งออกมาและก่อนที่นางจะทันได้เอ่ยทัก เด็กทั้งคู่ก็พากันวิ่งหายเข้าไปในป่า
“เจ้ารู้หรือไม่ ว่าพวกเขาไปที่ไหน” คำถามของอานเจิงทำให้หนิงอันพยักหน้าตอบรับ “เจ้าค่ะ”145
สถานที่แห่งที่สอง มีเด็กคนหนึ่งผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายยงฮ่าวยืนรออยู่กับเด็กชายอีกคนที่โตกว่าเล็กน้อย เด็กชายคนนี้คล้ายกับอานเจิงครั้งยังเยาว์ไม่มีผิด
หนิงอันยืนมองบุตรสาวตัวน้อยนำเชือกหย่อนลงไปในหลุมดักสัตว์เก่าอย่างตั้งใจก่อนที่เจ้าตัวกับพี่ชายอีกสามคนจะช่วยกันดึงขึ้นมา ภาพวันเก่าได้กลับเข้ามาในห้วงมโนสำนึกของอันอันอีกครั้ง
แต่สิ่งที่นางคาดไม่ถึงก็คือเชือกที่บุตรีหย่อนลงไปนั้นได้มีเต่าตัวเล็กติดขึ้นมาด้วย หนิงอันตัวแข็งค้าง ดวงตาของนางเบ
