็นคุณพ่อลูกสามแล้วยกยิ้มตอบสีหน้าแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์
“ไปกันเถอะ วันนี้เจ้าจงกลับไปเป็นน้องห้าของพวกเราเหมือนครั้งอดีตก็แล้วกัน” มู่เทา เอ่ยออกมาบ้าง
“เอาล่ะ น้องห้า เจ้าจำได้หรือไม่ว่าตั้งแต่วันแรกที่เจ้ามาที่นี่ เกิดอะไรขึ้นบ้าง” ยงฮ่าว ถามออกมา
คำถามนี้ ทำให้หนิงอันผู้จมอยู่กับความเศร้าได้หวนระลึกไปถึงวันวาน ที่นางเกือบจะลืมไปแล้ว
“เราไปตามหาอดีต แสนสุขเหล่านั้นกันเถอะ” คำกล่าวของอานเจิง ทำให้หนิงอันกวาดตามองพี่น้องที่ได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้งทั้งนํ้าตา
“เจ้าค่ะ” หนิงอัน ตอบรับอย่างเชื่อฟังแม้เจ้าตัวจะยังไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของพี่ ๆ สักเท่าไหร่ก็ตาม143
“ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็มาขึ้นหลังของฉงซานเถอะ น้องรัก”อานเจิง ตบมือบนหลังของหมีดำตัวใหญ่ในขณะพูด
คล้อยหลังพี่น้องทั้งห้าคนจากไป เหลียนเซียวมู่ตงกับคนของเขา ก็พากันตามไปอย่างห่าง ๆ ด้วยความเป็นห่วง “ท่านอ๋องวิธีนี้จะทำให้พระชายาคล้ายเศร้าได้จริงหรือขอรับ” หลินเจ๋ ถามขึ้นอย่างกังวล
“ข้าได้แต่หวังว่าจะได้ผล”
ภายในป่า หนิงอันผู้อยู่บนหลังของฉงซาน ก็พูดกับพี่ ๆของตนว่าตั้งแต่ที่นางมาครั้งแรกนั้นเริ่มแรกเลยก็คือเข้าป่าไปตามหายงฮ่าว ซึ่งในตอนนั้นได้เตลิดหนีเข้าไปในถํ้าแห่งหนึ่ง
“น้องห้า ที่นี่ใช่หรือไม่” จือฉี ถามน้องสาวเมื่อพวกเขาได้มาถึงหน้าถํ้าแห่งความทรงจำของผู้เป็นน้อง ที่ตอนนี้ได้มีผู้คนยืนอยู่กันมากมายหลายคนเช่นเดียวกับตอนนั้นรวมถึง
