ตาของผู้เป็นภรรยา ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก ดวงตาของอันอันก็เปิดขึ้นเสียก่อน
“พวกเขาไปกันแล้วเจ้าค่ะ” หนิงอันพูดเจือเสียงสะอื้น ในขณะเดียวกันเจ้าตัวก็ยกมือโอบกอดร่างกายของสามีแน่น
เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังอยู่อย่างเนิ่นนานจนกระทั่งแสงแรกของวันใหม่มาเยือน
หญิงสาวจึงได้ผล็อยหลับไปด้วยความเพลีย (ข้าอยากให้เรื่องนี้เป็นเพียงความฝัน) นี่คือห้วงสำนึกสุดท้ายก่อนที่สติของนางจะดับลง141
ตอนพิเศษที่ 2สายสัมพันธ์ของพี่น้อง
สายลมหนาวพัดกระทบกิ่งไม้ไหว ทำให้หิมะที่ค้างอยู่บนกิ่งของมันไหลลู่ลงสู่พื้น หนิงอันยืนเหม่อมองภาพด้านหน้านิ่งงันคล้ายตกอยู่ในภวังค์ “น้องเล็ก ระวังจะเป็นหวัด” อานเจิง ไม่พูดเปล่าชายหนุ่มยังได้ถอดผ้าคลุมขนสัตว์สีดำของตนคลุมไหล่ให้คนเป็นน้องด้วยความห่วงใย
“พี่สาม ท่านมาตอนไหนหรือเจ้าคะ” นํ้าเสียงแหบแห้งของหนิงอัน ถามขึ้นอย่างสงสัย “มาได้สักพักแล้ว และไม่ใช่แค่พี่นะ เจ้าลองมองรอบ ๆ สิมีใครอีก”
หญิงสาว กวาดตามองรอบตัว “พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สี่ พวกท่านก็อยู่ที่นี่กันหมดเลยอย่างนั้นหรือ” หนิงอัน แสดงสีหน้าประหลาดใจในขณะพูด
ทว่านางยังไม่ทันได้คำตอบ กลับเป็นพี่ชายคนที่สี่พูดในสิ่งที่ทำให้นางสงสัยออกมาแทน “น้องเล็ก ไปกันเถอะ” ยงฮ่าว142
ปัดเกล็ดหิมะที่อยู่บนผมของผู้เป็นน้องออกอย่างเบามือ “ไป ไหนหรือเจ้าคะ” ผู้ถาม แสดงสีหน้าฉงนสนเท่ห์
“ไปย้อนวัยกันอย่างไรเล่า” จือฉี ที่บัดนี้ได้กลายเป
