อายุของทั้งสามตัวนั้นนับได้ว่ายืนยาวมากกว่าสัตว์ตัวอื่นแล้วแต่กระนั้นพวกมันก็ไม่อาจจะหลีกเลี่ยงความตายได้”
เหลียนเซียวมู่ตงจึงได้แต่ปลอบใจภรรยาสาวอยู่ไม่ห่างกาย จนกระทั่งกลางดึกของคืนวันเดียวกัน
ภายในห้วงฝันของอันอัน “กุ้ยเฮย เจ้าลาย ฉงฉง ฉงต้าพวกเจ้าทิ้งข้าไปหมดเลยเหตุใดจึงได้ใจร้ายนัก” นํ้าตาของหนิงอันไหลออกมาเป็นสาย เมื่อนางได้เจอกับสหายทั้งสี่ตัว139
“อันอัน ข้าพาทั้งสามตัวมาลาเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย” คำพูดของกุ้ยเฮย ทำให้หนิงอันพยักหน้าลงทั้งนํ้าตา
“นายหญิง ร่างของพวกเราทั้งสามอยู่ในที่สงบแล้วท่านไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ สักวันหากมีวาสนาต่อกันพวกเราย่อมได้พบกันอย่างแน่นอน” ฉงต้า พูดขึ้นก่อนจึงตามมาด้วยฉงฉง “นายหญิง อย่างที่เมียรักของข้าบอก สักวันพวกเราจะต้องได้พบกันอีกแน่”
หลังจากสหายทั้งสองตัวพูดจบ เจ้าลายก็พูดออกมาบ้าง“สองตัวนั้น ท่านก็คิดว่าเป็นตัวแทนของข้าก็แล้วกัน แม้ว่ามันจะดูไม่องอาจเท่ากับข้าก็ตาม” คำพูดแสนหลงตัวเองนี้ ทำให้หนิงอันยกยิ้มออกมาทั้งนํ้าตา
“อันอัน ได้เวลาแล้วพวกข้าต้องไปก่อน สักวันหนึ่งข้ากับเจ้าจะได้พบกันอีกครั้งสหาย” กุ้ยเฮย บอกลาด้วยความเศร้า
“ข้าจะรอวันที่ได้พบกับเจ้าเช่นเดียวกัน เพื่อนที่ดีที่สุดของข้า” อันอันยกมือปาดนํ้าตา จำใจยกยิ้มบอกลาอย่างจำยอม
บนเตียงกว้าง เหลียนเซียวมู่ตงกำลังจะปลุกหญิงสาวข้างกายเมื่อได้ยินนํ้าเสียงของนางและนํ้าตาที่ไหลออกมาจาก140
หาง
