ะลงสู่พื้น137
“น้องหญิง ท่านแม่” นํ้าเสียงทั้งของพ่อและลูกเอ่ยเรียกมารดาอย่างเป็นห่วง “ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ เจ้าสองคนต้องดูแลสองตัวนี้ให้ดีดุจพี่น้องเข้าใจหรือไม่” หนิงอัน ลูบหัวเล็ก ๆ ของลูกเสือทั้งสองตัวกล่าวเสียงสั่น
“เจ้าค่ะ/ขอรับ” สองพี่น้องรับปากผู้เป็นแม่ออกมาพร้อมกัน
“ตอนนี้พ่อว่าพวกเจ้าพาสองตัวนี้ออกไปก่อนเถอะ รีบไปหานมอุ่น ๆ ให้มันกินก่อน จากนั้นก็จงไปหาที่หลับที่นอนดูแลให้ดีเล่าอากาศหนาวเช่นนี้ระวังมันจะป่วย”
“เจ้าค่ะ/ขอรับ” เด็กทั้งคู่แม้จะซุกซนตามวัยกระนั้นก็ไม่เคยดื้อดึงกับบิดามารดา รับปากก่อนที่จะหมุนกายเดินออกจากเรือนของบุพการี
คล้อยหลังบุตรชายหญิงจากไป อันอันก็โถมตัวเข้ากอดเหลียนเซียวมู่ตงแน่น นางร้องไห้ออกมาเสียงดังยากที่จะเก็บอาการได้อีกต่อไป
“น้องหญิง เจ้าบอกพี่ได้หรือไม่ว่าเจ้าเป็นอะไร และเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าลาย” นํ้าเสียงของเหลียนเซียวมู่ตงเต็มไปด้วย138
ความอ่อนโยนระคนเป็นห่วงทั้งคนในอ้อมแขนและสหายต่างเผ่าพันธุ์
“ท่านพี่ เจ้าลายได้ละทิ้งลมหายใจของตนแล้วเจ้าค่ะ”คำพูดของหนิงอันขาด ๆ หาย ๆ เนื่องจากเกิดจากการร้องไห้เสียใจของเจ้าตัว
เมื่อเหลียนเซียวมู่ตงได้ยินเช่นนี้ ชายหนุ่มก็รู้สึกแน่นในอก “น้องหญิง ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปนำร่างของมันมาฝังดีหรือไม่”
หนิงอันส่ายศีรษะไปมา “ป่านนี้ร่างของเจ้าลายคงจะถูกฝังอยู่ใต้หุบเหวสักที่แล้วเจ้าค่ะ หรือแม้แต่ฉงฉงกับฉงต้าเองก็ด้วย
