ั้น
หลายวันผ่านไปจากวันเป็นเดือน จากเดือนจนเข้าสู่ปีใหม่นับตั้งแต่พิธีฝังศพของหญิงชรา
อันอันก็ยังไม่คิดกลับเมืองหลวงซึ่งการกระทำของนางเหลียนเซียวมู่ตงกับคนในครอบครัวก็หาได้ว่ากล่าว
เนื่องจากพวกเขาต่างพากันคิดว่าหญิงสาวจะต้องมีเหตุผลของตนและก็เป็นจริงดังคาด
เมื่อช่วงเช้าของฤดูเหมันต์มาเยือน หิมะแรกตกลงมาจากฟากฟ้า หนิงอันผู้กำลังนอนหลับสนิทลืมตาขึ้นพร้อมกับได้ยินเสียงเรียกของบุตรตัวน้อยทั้งสองคน “ท่านแม่เจ้าคะ/ขอรับ”
เหลียนเซียวมู่ตงรีบลุกขึ้นก่อนผู้เป็นภรรยาคนงาม ชายหนุ่มรีบนำเสื้อคลุมมาสวมก่อนที่เขาจะเปิดประตูออก136
“ท่านพ่อ ดูนี่สิเจ้าคะ” อ้ายเยว่ พูดพลางชูลูกเสือสีขาวราวหิมะให้กับบิดาเช่นเดียวกับหนิงเทียนที่ชูลูกเสือสีเหลืองสลับดำออกไปเช่นกัน
หนิงอัน ผู้เห็นสัตว์ตัวน้อยทั้งสองในมือของบุตรชายหญิงรีบพูดขึ้นด้วยใจคอไม่ดีนัก “รีบพาพวกเขาเข้ามาก่อน เจ้าสองคนไปที่ใดมา เหตุใดจึงได้กลับมาโดยมีลูกเสือสองตัวนี้กลับมาด้วย”
พี่ชายน้องสาวหันหน้าสบตากันก่อนที่หนิงเทียนจะพยักหน้าลงเป็นการบอกน้องสาวว่าตนจะเป็นผู้ตอบมารดาเอง
“พวกข้าแอบขึ้นภูเขาขอรับ จากนั้นก็ได้ไปเจอกับท่านลุงเจ้าลาย เขาได้พาข้าสองคนไปเจอเจ้าสองตัวนี้”
“แล้วเจ้าลายเล่าอยู่ไหน” หนิงอัน ถามขึ้นด้วยสังหรณ์ใจไม่ใคร่ดี
“หลังจากท่านลุงมาส่งพวกเราลงจากภูเขา ก็วิ่งหายลับกลับเข้าไปในป่าขอรับ” คำตอบของหนิงเทียน ทำให้นํ้าตาของหนิงอันร่วงเผา
