มได้ยินอย่างชัดเจน “แค่ก ๆ” หนิงอัน ไอออกมาดังมากกว่าเดิม
“ข้าไม่คิดมีคนอื่น นอกจากเจ้าเพียงคนเดียว” เหลียนเซียวมู่ตง กล่าวเสียงดังทำให้โต๊ะของพวกเขาตกเป็นที่สนใจของผู้คนมากมายที่ได้ยิน ทำให้หญิงสาวคนนั้นที่กล่าวออกมาถึงกับอับอาย
นางจึงรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้และรีบสาวเท้าเดินออกมาจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว “นี่ล่ะนะ พูดจาไม่รู้จักระมัดระวังตัว”คุณหนูคนหนึ่งพูดขึ้นก่อนที่จะยกถ้วยนํ้าชาขึ้นจิบ106
ทางด้านหนิงอันหลังจากได้ยินคำพูดเช่นนี้เจ้าตัวจึงได้ยกยิ้มก่อนที่จะพูดสัพยอกชายคนรัก “ข้าจดจำไว้แล้วนะ”
“แล้วแต่เจ้าเถอะ เพราะในชีวิตข้าขอเพียงเจ้าก็เพียงพอแล้ว” เหลียนเซียวมู่ตงพูดพลางกอบกุมมือของเด็กสาวเอาไว้แน่นจนทำให้ผู้ร่วมโต๊ะอดที่จะขวยเขินแทนคนทั้งสองที่กล้าแสดงความรักต่อกันออกมาไม่ได้
“อะแฮ่ม….ข้าไม่อยากจะขัดเจ้าทั้งคู่หรอกนะ แต่ว่าช่วยสงสารคนไร้คู่เช่นข้าด้วย” ซ่งชิงฮั่น ไม่พูดเปล่าเนื่องจากสายตาของเจ้าตัวหาได้ละไปจากใบหน้าสวยหวานของหลางกุ้ยฮวา
(คนหน้าหนามองข้าสายตาเช่นนี้หมายความเช่นไร) นางคิดขึ้นอย่างอึดอัด “เจ้าอิจฉาคือเรื่องของเจ้า ไม่ใช่ปัญหาของข้า”เหลียนเซียวมู่ตงกล่าวขึ้นอย่างเย็นชา
“เจ้าก็รู้ว่าชื่อเสียงของข้ายํ่าแย่ถึงเพียงนี้ จะมีสาวงามคนไหนยินดีเสียสละตนมาอยู่ร่วมจวนเดียวกับข้ากัน เรื่องทั้งหมดต้องโทษเจ้านี่แหละที่มอบงานและข่าวลือเหล่านี้มา” นํ้าเสียงของเขาแผ่วเบาอย่างน่าสงสา
