ึ่งใบหน้าเช่นนี้ทำให้ชายหนุ่มผู้กำลังตีสีหน้าหยอกเย้าหัวใจเต้นแรง (เด็กโง่คนนี้จำข้าไม่ได้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ) เขาคิด“หากไม่ใช่เจ้าแล้วข้าจะหมายถึงใคร” เขาพูดพยักหน้าพูดขึ้นอย่างจริงจัง
“ข้าว่าคุณชายน้อยจวนโหวคงจะเข้าใจผิดนะเจ้าคะชื่อเสียงของท่านนั้นขจรขจาย ทั่วทั้งเมืองหลวงไม่ว่าแม่นางน้อยใหญ่ต่างเล่าลือกันไปทั่ว ข้าเองก็พูดมาตามที่ได้ยินเพียงเท่านั้น”
“การที่คุณหนูพูดแบบนี้ ไม่ใช่ว่าท่านเองก็สนใจข้าด้วยหรอกใช่หรือไม่” ชายหนุ่มยังไม่วายกระเซ้าเหย้าแหย่ผู้ที่ตนพึงใจอีกครั้ง
(ช่างเหมือนกับข่าวลือไม่มีผิด คนผู้นี้ทั้งหน้าหนาและหลงตัวเองเป็นอย่างยิ่ง) กุ้ยฮวา กลอกตาขาววนไปมา
หนิงอัน ยกชาขึ้นจิบ โดยมีเหลียนเซียวมู่ตงส่งขนมให้นางอย่างรู้ใจ ‘อย่างกับชมละครไม่มีผิด’ หนิงอัน ยกยิ้มสื่อสารกับสหายเต่าตัวน้อย
‘ชมละครคือสิ่งใด ข้ารู้จักแต่ชมงิ้ว’ คำกล่าวของกุ้ยเฮยทำให้หนิงอันไอออกมา105
“เจ้ากินระวังสิ ไม่มีใครแย่งสักหน่อย” เหลียนเซียวมู่ตงไม่พูดเปล่าชายหนุ่มยังได้ลูบหลังและนำผ้าเช็ดหน้าเช็ดปากให้คนรักอีกด้วย
ทุกการกระทำของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ทำให้หญิงสาวที่ได้เห็นภาพนี้ต่างพากันเขินอาย
และคิดอย่างเพ้อฝัน จนกระทั่งมีคุณหนูหนึ่งในนั้นพูดออกมาโดยไม่คิด “ข้าอยากเป็นคนรักของเขา”
แม้ว่าผู้พูดจะอยู่ห่างออกไปไกลหลายโต๊ะแต่สำหรับผู้ฝึกยุทธ์อย่างหนิงอัน รวมถึงชายหนุ่มทั้งสองรวมถึงผู้ติดตามย่อ
