งสะใภ้ตามสบายเถอะ” คำพูดนี้ ทำให้หนิงอันมองหน้าของผู้พูดเต็มไปด้วยความสงสัยสลับกับใบหน้าของชายคนรัก เหลียนเซียวมู่ตงกำลังจะอ้าปากแนะนำสหายให้อันอันได้รู้จัก
ทว่าชายคนนี้ได้เอ่ยแนะนำตัวเองออกมาก่อน ซึ่งชื่อแซ่นี้ได้นำพาให้หลางกุ้ยฮวาตกใจจนใบหน้าซีด (เมืองหลวงใช่แคบเกินไปหรือไม่) เจ้าตัวคิด
“ข้ามีนามว่าซ่งชิงฮั่น เป็นสหายจอมอันธพาลนักเลงหญิงที่คุณหนูใหญ่หลางพูดถึงเองขอรับ” แววตาวิบวับ ถ้อยคำเชิงหยอกล้อนี้จับจ้องไปทางหลางกุ้ยฮวา103
หนิงอันคล้ายได้กลิ่นของความไม่ชอบมาพากล จึงได้พิจารณามองชายหนุ่มกับสหายรุ่นพี่ก่อนที่จะถูกชายคนรักยกมือขึ้นปิดตาตน
“ท่านทำอะไร” เด็กสาวแหว พลางนำมือของตนจับมือของเหลียนเซียวมู่ตงออก “ห้ามมอง”
หนิงอัน อมยิ้มในขณะมองใบหน้าอันเคร่งขรึมของคนรัก“ไปนั่ง” เหลียนเซียวมู่ตงพูดแก้เก้อ “อืม” หนิงอัน ยอมเชื่อฟังแต่โดยดี
ทางด้านของหลางกุ้ยฮวาหลังจากรู้แล้วว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นใครแม้ภายในใจของเจ้าตัวจะตื่นตระหนก กระนั้นใบหน้าก็ยังคงแสดงออกอย่างสงบนิ่ง (ใจเย็น ๆ เสี่ยวฮวา)
แต่ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าแย้มยิ้มอยู่เป็นนิจมีหรือจะปล่อยให้หญิงสาวทำตามปรารถนาได้อย่างไร “ข้าไม่ทราบมาก่อนเลยว่าคุณหนูหลางจะให้ความสนใจในตัวของข้ามากถึงเพียงนี้”
หลางกุ้ยฮวามองใบหน้าของคนที่ถือวิสาสะนั่งลงข้างตนเองทันที “ห๊ะ! ข้านี่นะสนใจท่าน” กุ้ยฮวา ยกนิ้วเรียวชี้เข้าหาตนเองถามออกมาด้วยใบหน้าเหลอหลา104
ซ
