ด
‘วันอะไรอย่างนั้นหรือเฮยเฮย’ หนิงอัน ถามกับเต่าตัวเล็กที่นอนแปะอยู่บนหัว87
‘เจ้ายังไม่รู้ แล้วข้าจะรู้ได้ยังไง ข้าก็ไม่เคยนับวันเสียด้วย’คำปฏิเสธของกุ้ยเฮยทำให้หนิงอันพยายามนึก
(วันอะไรกันล่ะ ช่างเถอะไม่นึกแล้วถามเลยดีกว่า) เจ้าตัวคิด “วันอะไรหรือเจ้าคะ เฉลยมาเถอะหากให้ข้านึกเอาเอง ข้าเกรงว่าวันพรุ่งมาเยือน ก็คงจะนึกไม่ออกอยู่ดี”
“ไม่บอกขอรับ เอาไว้วันพรุ่งพี่สาวก็รู้เอง วันนี้พวกเรากลับเรือนกันเถอะ” คำตอบของหมิงหมิงยิ่งทำให้ อันอันรู้สึกอยากรู้เป็นอย่างมาก แต่เมื่อนางคิดว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าก็ได้รู้เจ้าตัวจึงไม่คิดใส่ใจ
ทั้งนี้ทั้งนั้นกลับตรงกันข้ามกับคนกลุ่มหนึ่งที่ต่างกระตือรือร้นกับวันพิเศษที่จะมาถึงเป็นอย่างมากโดยเฉพาะเหลียนเซียวมู่ตง
ที่มาที่ไปของเรื่องนี้ต้องย้อนกลับไปตั้งแต่วันที่หนิงอันขึ้นเรือออกเดินทางมายังเมืองซานไห่
หลังจากที่เหลียนเซียวมู่ตงยืนส่งหญิงคนรัก จนเรือลอยห่างไปจนพ้นสายตา ชายจึงได้หันมาสนทนากับครอบครูหยูเพื่อ88
เป็นการบอกลา อีกทั้งยังได้พูดถึงในเรื่องที่ตนคิดเอาไว้ตั้งแต่วันที่ได้รู้ความลับของอันอัน
“จะ…เจ้า” หยูเจียง เอ่ยออกมาได้เพียงแค่นั้นก่อนที่จะถูกสายตาของหยวนฟานจ้องมาทางตน
“ท่านพี่ เราควรกลับไปหาลือกันที่จวนนะเจ้าคะ” ด้วยคำพูดนี้ ทำให้หยูเจียงรีบสะบัดชายเสื้อหันหลังให้กับเหลียนเซียวมู่ตง โดยที่เขาไม่ลืมจะกล่าวชวนภรรยารักให้เดินมาพร้อมกัน
เหลีย
