ท่านมาได้อย่างไรเจ้าคะเหตุใดไม่ให้ใครไปตามข้า” หนิงอัน ถามขึ้นด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างดีใจ92
“เจ้าเติบโตขึ้นอีกปีแล้วนะ เหตุใดถึงยังไม่สำรวจอีก”นํ้าเสียงแหบพร่าของย่าผู้ชรา กล่าวเชิงตำหนิแต่ทว่าสีหน้าและแววตาของเจ้าตัวนั้นกลับเปล่งประกายอย่างดีใจอันปิดไม่มิด
“ท่านย่าเจ้าคะ ข้ายังเป็นเด็กอยู่เลย” เด็กสาวไม่พูดเปล่านางยังนั่งพับเพียบลงกับพื้นพรมวางศีรษะของตนซบตักผู้เป็นย่า
“เจ้านี่นะ เด็กเสียที่ไหนกัน หญิงสาวอายุเท่าเจ้า บางคนได้เป็นแม่ไปแล้ว” ฮูหยิน ผู้เฒ่ากล่าวพลางยกมือลูบผมเป็นเงาของหลานสาวสุดที่รัก “ท่านไม่อยากเลี้ยงดูข้าอีกแล้วอย่างนั้นหรือ ถึงได้พูดแบบนี้” หนิงอัน แสร้งกล่าวเสียงหม่น
“จะใช่ที่ไหนกัน อันอันหากเป็นไปได้ย่าก็อยากอยู่กับเจ้าจนเห็นหน้าหลานน้อยเสียด้วยซํ้า แต่เจ้าก็ย่อมรู้ดีสังขารนี้ไม่เที่ยง มีเกิดย่อมมีดับตามกาลเวลา”
“ท่านแม่ขอรับ เหตุใดท่านพูดเช่นนี้กันเล่า ท่านยังต้องอยู่จนถึงวันมงคลของหลาน ๆ ทั้งสองและย่อมต้องได้เห็นหน้าหลานน้อยเป็นแน่”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อพูดถูกต้องที่สุดแล้ว”93
ในระหว่างที่คนในครอบครัวกำลังสนทนากันอย่างออกรส มู่ตานก็ได้เดินมาตามให้เจ้านายทั้งหมดไปกินอาหารเช้า
และเมื่อหนิงอันมองเห็นบะหมี่อายุยืนที่เจ้าตัวมักจะได้กินทุกครั้งในวันเกิด เด็กสาวจึงได้ยิ้มออกมานํ้าตาซึม
“วันนี้วันเกิดเจ้า แม่ขอให้ลูกของแม่สุขภาพแข็งแรง อายุยืน เป็นที่รักของทุกคน” หยว
