่างมาก
ให้กับขบวนยาวเหยียดของคนกลุ่มหนึ่ง ซึ่งนำโดยเหลียนเซียวมู่ตงที่นั่งอยู่บนหลังอาชาตัวใหญ่ด้วยรูปลักษณ์อันสง่างาม
หนึ่งในคนที่มามุงดูความครึกครื้น จึงได้กระซิบข้างหูสหายที่อยู่ข้างกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เจ้าว่านี่คือขบวนอะไรอย่างนั้นหรือ จะใช่ขบวนสินสอดหรือไม่ แต่ข้ายังไม่เห็นเกี้ยวเจ้าสาวเลยนะ”
คำถามนี้ได้ทำให้เกิดความสงสัยใคร่รู้แก่ผู้อื่นด้วยเช่นเดียวกัน “เจ้าถามข้า แล้วข้าจะถามใครดูอยู่เฉย ๆ เถอะอีกเดี๋ยวก็คงรู้เองนั่นแหละ” ทว่าเมื่อพวกเขาพลาดหวังในคำตอบคนเหล่านี้จึงได้ทำเพียงมองขบวนคนหาบสิ่งของมากกว่าสิบหีบใหญ่นั้นต่อไป91
กลับมายังสถานการณ์ปัจจุบัน ซึ่งเรื่องนี้หนิงอัน ยังไม่รู้ว่าตัวเองนั้นได้มีเรื่องชวนเซอร์ไพรส์รออยู่ในวันเกิด ดังนั้นเจ้าตัวจึงได้นอนหลับสนิทตลอดทั้งคืนและตื่นขึ้นตามเวลาเดิม
“กลิ่นหอมยิ่งนัก” เด็กสาวทำจมูกฟุดฟิด หลังเปิดประตูเดินออกมาจากเรือนนอนโดยที่ไม่รอมู่ตานมาคอยปรนนิบัติเนื่องจากตั้งแต่มาอยู่ที่นี่มู่ตานมีหน้าที่รับผิดชอบงานครัวแทนย่าป๋าย
‘เฮยเฮย เจ้าหิวหรือยัง’ หนิงอัน ถามกับเต่าตัวน้อยเชิงหยอกล้อ
‘หิว เจ้ารีบเดินเถอะ วันนี้มีเรื่องดี ๆ รอเจ้าอยู่’ คำพูดของเต่าตัวน้อยทำให้เด็กสาวเกิดความสงสัย
จนกระทั่งเมื่อนางเดินเกือบถึงห้องโถงหลักของเรือน เจ้าตัวก็ได้ยินเสียงพูดอันคุ้นเคย อันอันจึงได้กึ่งเดินกึ่งวิ่งอย่างรีบร้อน
“ท่านย่า ท่านพ่อ ท่านแม่ พวก
